प्रीत आकळेना
जायबंदी पाखरू ते वेडे
फडफड कळीस सोसेना
परी विह्वळले ग पाखरू
कळीच खुलता खुलेना
तगमग त्या जीवाची
कळीस काही उमजेना
मुक्यापरी मिटुनी जाई
कळीच खुलता खुलेना
नाजूक कोवळ्या देठाला
नाजूकता कशी वळेना
रंगुनी गेली पाकळी परी
कळीच खुलता खुलेना
देवूनी तिज मायउबारा
पाखरू ढाळे आसवांना
दवबिंदू तो हिरमुसला
कळीच खुलता खुलेना
केली आर्जवता पाखराने
आळवूनि सूर्यकिरणांना
गंध शिवुनी गेला कळीला
कळीस दरवळ सापडेना
पाकळी पाकळी उमलली
पाखरास पारावार उरेना
खुलुनी खुलली कळी परी
कळीस दरवळ सापडेना
पाहता खुलत्या कळीला
जायबंदी पंखात उरेना
शोधूनी देण्या गंध तिला
पाखरू झेपले रानावना
गंधही तीतच रुजू होता
रानही तीतच पिसे होते
पाखराच्या गुजारणात
समीरणहि दंग होते
वेड्या दोन त्या जीवास
काहीच न्हवते उमजेना
प्रेमवेडे दिवाणे सारे
अंतरीची प्रीत उमजेना
....कविता
सुटका
गर्र चाक फिरलं
रहाट गडगडल
उफ्फ दोर निसटला
घागर कलंडली
तळाशी बुडाली
तळ गाठून
पुन्हाशी वर आली
कलई काळवंडली
पोच गेला ........
जगण्याला कसला तडा गेला
अन मरणाचा घडा अर्धाच भरला
गळकी घागर ....
गोल विहरीत फिरते आहे
बुलंद भितीस धडकते आहे
गळक्या छिद्रातूनच तरंगते आहे
कधी डोळे मिचकावून
आकाशाकडे एकटक पाहते आहे
कधी डोळे गच्च मिटून
खोल पाण्यात रमते आहे
नक्की काय हव आहे तिला
जगण कि मरण ?
जगण्याची मुक्तता
कि मरणाची अधीरता ....
आकाशाची उंची
कि गर्भ जमिनीची खोली
का तिला हवी आहे
फक्त सुटका ????
......कविता
शाश्वत
विखुरलेल्या पायवाटेवरती
निर्जीवत्वाच बीज भिरकल होतं
पायाला काहीतरी सलत होतं
बोथट धारेच भय सुजत होत
सलत होत सलत होतं
काहीतरी खुपत होतं .........
चितेमध्ये ओल लाकूड
जळत होत जळत होतं
मातीच सोन होत होतं
सोन्याने मातीला मढवत होतं
भस्मात मन राख होत होतं
सलत होत सलत होतं
काहीतरी खुपत होतं .........
चिरडलेल्या काट्याची
चिरगुट घेत घेतच
कुणीतरी जगत होतं
जगण्याला पुकारून
मरूनही जगत होत
सलत होत सलत होतं
काहीतरी खुपत होतं .......
डसलेल्या विंचवाला दंश करीत
सावलीच सावज अंधाराला
सापडत होत सापडत होत
अन बेफिकीर उन उजाडून
छळवटून चित्कारत होत
सलत होत सलत होतं
काहीतरी खुपत होतं ........
प्रश्न खुंटीला टांगून
निवांत उत्तर दवडत होत
विटाळलेल मन मात्र
कधीच मालवल होत
सारच काही संपल होत
पण ....
नसलेलच असण तरी का शाश्वत उरल होत ??
....कविता
प्रतारणा
काट्यातून तुझ अलगद उमलण
त्या दरवळाने मी मोहित होण
कधी कळालंच नाही .............
तू तिच्या केसात माळला होतास
मी मावळत्या कळीस हुंगत राहिले
शब्दांचा पदर घेतलेली ती कविता
रिक्त ओळीतली तुझी ती मंजूळंता
कधी कळालंच नाही ...............
तो तिच्या ओढणीचा तुकडा होता
मी माझ्या पदराला फाडत राहिले
कोरड्या टिपेच्या चंद्रात तू जाता
बंदिस्त मनात तुला साठवत गेले
कधी कळालंच नाही ................
तू निरांजनात तुपाची धार होतास
मी दुधातल्या वाती वळत राहिले
ओठाच्या कळीत साचलेली गुलाबी
त्यावर धजावणारे तुझे वेडेसे कंप
कधी कळालंच नाही .............
माझी नसलेली ती श्रुंगारता आहे
माझी रिक्तता मी शोधत राहिले
छातीवर तू झेललेले बोथट वार
पाठीवर पोळलेले अव्यक्त दाह
कधी कळालंच नाही ............
ते तीच उरलेलं अस्तित्व आहे
जखमेत खपली मी होत राहिले
माझ्याशी प्रतारणा केली होतीस
माझीच कुचंबणा मी करत होते
कधी कळालंच नाही ...........
ती तुझ सौभाग्य राखत होती
मी तुझी नुसतीच राख होत गेले ..........
......कविता
जगाची रीत....
जगायची कोणती 'हि' आगळीच रीत आहे ?
भीतीच्या पापणीस काजळाची 'प्रीत' आहे ........!!
पिंडास शिवला म्हणून कुळे माझी आशा
भुकेला अन्नच खायची त्याची रीत आहे .........!!
मृत्युच्या सुडाने घातला जीव मी भिकेला
आता त्या प्रेतावरी गिधाडाची जीत आहे .........!!
घेत माझा वसा, ती कुरवाळी माझी काया
पाखडून आगीला, फेके ती माझी चीत आहे ......!!
तालास साथ व्यथेची, लयीला माझा हुंदका
वाह रे वा ! ते म्हणाले, सुरेख हे गीत आहे .....!!
नीलरंगी रंगले ते काळ्या विषात माझ्या
म्हणे मी दंश केला, टाकली मी कात आहे .......!!
फुकाचाच जगलो होवुनी खुशालीचा राजा
मला एवढे न कळावे,ती वादळी रात आहे ........!!
गाळली वस्त्रे काळडोहात, नवा सदरा घातला
मोजतो आता, हा सदरा कितीसा वीत आहे ......!!
.......कविता
स्वप्न.......
स्वप्न नेहमी आंधळीच असतात का ?
त्यांची वाट चाचपण्यासाठी
माझ्या मिटलेल्या डोळ्यांचा आधार घेतात
बरच वाटत कि मलाही ....
माझा आधार घेता घेता
माझा आधार होतात तेव्हा ...
.................
बस्स त्यांना एकेदिवशी
त्यांची वाट सापडते ....
जशी निमुठपणे आली ..........
तशीच निमुठपणे जातात ......
थोडासा मुठभर काळोख
डोळ्यात टाकून ......
निघून जातात
..............
माझे डोळे आंधळे करून
डोळ्यातल्या खाचेत
त्यांचे भास ठेवून
निघून जातात.....
निघून जातात.....
स्वप्ने आंधळीच असतात ..........
.....कविता (वाट इथे स्वप्नातील संपली जणू )
चांदरात (गझल )
शांतता शून्यात आली त्यास दे तू ताल आता
भान शब्दांचे उडाले जाग तू खूशाल आता
कोवळीशी झोप माझी, जागवीली तू कशाला
आज स्वप्नातून माझ्या सोबतीने चाल आता
लाजणारे ओठ माझे, लूट केली तू कळीची
हाय! थट्टा रंगली, झाले कळीचे हाल आता
सोडतो तू काय रे ,या बंधनाच्या त्या मिठीला
रात नाही ती तुझी, घे कुंतलेची शाल आता
माळले चाफ्यांवरी ,तू मोगरीला का अवेळी
अंबरी आहे अजूनी तारकांची झाल आता
.....कविता
वृत्त :व्योमगंगा
वेदनेस (गझल).....
गळे कापून शब्दांचे, लहू का आटले होते ?
जळाले काव्य माझे मी व्यथेला छाटले होते.........!!
बुडाला कालचा काळोख, त्याचे भास राहीले
सुने आभास ते ,डोळ्यात माझ्या साठले होते........!!
विकुनी आसवांना, हुंदके गेले उधारीला
असे दुखास बाजारात, आता थाटले होते ...........!!
सुखाची पांगळी मी, आंधळी दुखात जी झाले
परी डोळाभरुनी, यातनांनी गाठले होते..............!!
तरुनी यातना साऱ्या, तळाशी साचले आहे
मुक्या त्या वेदनांनीही, अशी मी बाटले होते .........!!
......कविता
वृत्त :वियदगंगा
पडकी भिंत ........
निरोपाच्या आळवणीचे
सूर कळसात सूर्यास्ताने
खोविले होते .................
राउळावाचून मी गाभाऱ्यात
देवाला जे पाहिले होते
गाभारयातला देव आणि मी .....
जस देवालय तसा देव नी तसा
त्याचा मी भक्त .....
दोघांच्या आता ओट्यात
संधिप्रकाश सांडला होता
भग्न देवालय चिरलेले दरवाजे
मातीकडे झुकून एकटक
पाहणाऱ्या त्या भिंती
दूरवर शीळ घालणारे विरक्त पारवे
सारच दूर दूर एकट राहिलेलं
म्हणूनच आसमंतात
ढगांनी गर्दी केली
कोणाची करमणूक व्हावी ??
म्हणून पावसाने
ढग वाऱ्याचा खेळ मांडला होता
वारा फोफावला विजेचा तडाखा
त्या भिंतीशी झुंजून गेला
देवाच्या आणि माझ्या
खेळात अजून एक
सवंगडी आम्हास मिळाला
खरच देव करुणेचा सागर आहे
पण कोणासाठी ??
त्याच्यासाठी माझ्यासाठी कि
त्या पडक्या भिंतीसाठी ????
खचलेली भिंत
चिखलातून रडत होती
ती फक्त आजच रडणार होती
उद्याच्या रुक्ष उन्हात
तिचा दगड होणार ...
दगडच होणार .......
देवाच्या आणि माझ्या खेळात
ती आमच्यासारखीच दगड होणार
निरोपाच्या आळवणीचे सूर
भीतीने आळविले होते
भिंतीतले कोनाडे
ओल्या चिखलाने लिंपले होते .
ती पडकी भिंत ......
मी आणि तो दगडातला देव
मीच फक्त त्या देवाला पाहिले होते
फक्त मीच ......
उद्या पडकी भिंत पण
त्या दगडातल्या देवाला पाहणार....
हो .....उद्या पाहणार .........
.......कविता
फीतूर (गझल )....
लाजणे फीतूर होते
आरशाला दूर होते .............!!
श्वास ओले पैंजणाचे
बासरीचे सूर होते ..............!!
कंकणी जे स्पंदनी ते
मी मला काहूर होते .............!!
भाळता आभाळ भाळी
चंचला मी चूर होते ..............!!
वाळले डोळ्यात अश्रू
काजळा आतूर होते ..............!!
गाजले ओठात नाही
हारणे मंजूर होते ................!!
अंतरी तुझ्या जळोनी
मी नवा अंकूर होते ..............!!
.....कविता
बंधन (गझल)
मी एकटाच येथे माझ्या जगात आहे
झाला लिलाव माझा त्या बंधनात आहे
श्वासात वादळाच्या ऐसा जगून आलो
अद्याप शाप त्याचा जो स्पंदनात आहे
पाहून चंद्र आला प्रतिबिंब आठवांचे
तो मालकंस आता का पंचमात आहे
भेटीत मौन तैसे ताजेतवान होते
मी हाय आजही का तव आंदणात आहे
दे तू मलाच झोके प्रेमातले जरासे
वारा पसार व्हावा जो अंतरात आहे
गंधात केवड्याच्या वेणी सुकून गेली
स्पर्शात ती गुलाबी अन चांदरात आहे
....कविता
वृत्त (गझल )
मी तुला आता स्मराया लागले
वा स्मशानी वावराया लागले ?
पापणीला भार झाली आसवे
प्राण ओले अन तराया लागले
बंद ओठी राहिले हृदयातले
कोण कोणा सावराया लागले ?
ओळखीच्या फक्त झाल्या त्या चुका
ते म्हणाले मी हराया लागले
पाठ केले मी तुला कित्येकदा
वृत्त माझे काचराया लागले
प्रीत आणिक न्याय दोन्ही आंधळे
पांगळ्याला ते धराया लागले ?
वेदनेचा चेहरा मज बोलला
"मी कुरुपाला वराया लागले"
थेंब शाईचा अताशा ओकते
मी (कविता) विषाने बावराया लागले
....कविता
जिवंत मरण
रोज मध्यरात्री ....गाणाऱ्या कोकिळेचा .....
जीव सुकला होता ....तिच्या कंठात .....फक्त
आक्रोश होता .....बेसुरा किंचाळवाणा .....
तिचा सूर त्याने ......चोरला होता की.....
तिनेच तो विकला होता ????
घरट्यातील आवाजासाठी .....
अन त्या सुराच्या किलाबिलीसाठी .....
पण .............
आता तिच्यासाठी सारच .....उजाड होत ...
तसाही कुरूप असणारा
तिचा काळा रंग .......
तिचा कापलेला आवाज
कदाचित तिचे आपले वाटणारे घरटेही ..........
कारण ........
तिच्या सुराला आक्रंदतेचा परिचय....झाला होता ......
आणि तिला ......
थडग्यावर गीत कोरणाऱ्या.......
....................... त्या जिवंत मरणाशी
......कविता
आकार
दगडासही येथे 'आकार 'आहे
रे जीवना मी का लाचार आहे .....?
पेटली होळी तेव्हा भावनांची
पुरण नैवेद्यास मी साकार आहे ...
दुःख बुडाले खोल डोळ्यात आता
हाय ! मी अश्रूंचा आधार आहे
खा तू तोडून लचके गरीबांचे
जीव हा जीवाचा आहार आहे ....
मागूनी घे जमाखर्च जखमांचे
छे ! उगा का माझा बाजार आहे ?
देवाधिक सारे ते सांगूनी गेले
"जन्म हे मृत्यूचे आगार आहे "
चिरुनी ओठ शब्द विरुनी गेला
एवढा का व्यथेस आजार आहे ?
तुझ्यावर ना केले प्रेम कधी मी
माझा गून्हा मला साभार आहे ......!!
.....कविता
गझल .......
वितभर त्या ओळीची ओळख घेवून
मी (कविता)ओघळत निघाले ....
प्रवाही दिशेने आवेगाने वाहू लागले
येणाऱ्या प्रत्येक पोकळीत ...
माझे अस्तित्व मी
मी शोधू लागले होते ....
माझी ओळख शोधू लागले
जमिनीत दिसणाऱ्या....
प्रत्येक जखमेच्या गर्तेत .....
तर कधी आनंदाच्या विशाल
सागरातून पोहून आलेल्या ....
उल्कापातेच्या खाचखळग्यात ...
तरी कधी .....
क्रोधाच्या अग्नीतून आवेशाने
आलेल्या धरणी कंपांच्या खड्ड्यात
अखेरीस त्या ओळीचा ....
काही पुसटसा अर्थ घेवून येणाऱ्या
शब्दाशी तिचा परिचय झाला ....
रदीफ काफिया असे काहीसे
पुटपुटत.....ती पुन्हा चालू लागली .....
घाटातल येणार प्रत्येक वळण
वळसा घालून ....
मृत्यूला झुंज देत होत ...
पण तितकंच जगण्याला स्वीकारत होत
पण ती ओळ फक्त बडबडत राहिली ....
रदीफ काफिया .......
प्रत्येक वळणावर ओळखीची नजर
होती फक्त त्या मृत्यूची ....
नाही नाही ...रदीफ काफिया ....
पण त्याच्या प्रत्येक ओळखीवर
मी विजयाचा पताका रोवला होता ....
तो विजय ....
माझ्या भावनेनी खुडलेल्या अश्रुफुलांचा
आणि दगडाची देवमूर्ती झालेल्या शब्दांचा ....
विवश होवून कोसळणाऱ्या माझ्या
भावनांचा .....आणि
वीज होवून कडाडून उठणाऱ्या
मौनस्थ शब्दांचा ......
माझ्या सुखाचा आणि दुखाचा ...
कागदाच्या पानावर दोन रेघोट्या
ओढणारया माझ्या दुबळ्या मनाचा
तो विजय जयजयकार करीत होता
"शेर बराए शेर "
मृत्यूने अजूनही प्रत्येक वळणावर
तितकाच मजबूत तळ ठोकला होता ....
तो मृत्यू त्या प्रत्येक शब्दात ...
साचला होता .....रदीफ काफिया ....
असे कितीतरी काफिया आणि
रदीफ त्या पुढ्यात मांडले होते ...
पण सारेच काफिये माझे न्हवते ...
अखेरीस ते उरलेले काफिये
निरर्थक झाले ....
दैवाने माझ्या वाट्याला
पाठवलेली सारी वळण संपली होती .....
प्रत्येक वळणाशी ....दुसऱ्या वळणाला
विसंगती दाखवेल अशी वळणे
सरून गेली .....माझी गझल
बहुदा पूर्ण झाली असावी
आणि घाटाचा रस्ता उतारू दिशेने
चालू लागला .....
आता तो सरळ सरळ चालणारा
मार्ग देखील माझी ओळख विचारू लागला
मक्त्यावर लिहिण्यासाठी नाव पुसू लागला
पण मी किती निरुत्तर होते ??
अस्तित्वाच्या शोधात काढलेला
माझा प्रवास किती निष्प्रभ होता ...
मी कोण ?
मृत्यू नावाच्या रदीफ काफिया वर
विजय मिळवणारी विजयी ...कि
शब्दांना छंद बद्धत करणारी
त्यांची शिकारी ....कि
माझी सोबती मानणाऱ्या
भावनेची सखी ....कि
कागदावर दोन थेंब
ओघळणाऱ्या शाईतील अश्रू ....कि
लेखणीच्या अग्रभागी असलेला
एक जिव्हाळा .....कि
नुसताच मूर्तिमंत दगड ....
देवत्वाचे अस्तित्व दगडात
चाचपणारी .....कि ....
मक्तयाने जोखमीने वर्षाषुनवर्षे
सांभाळाव अस एक नाव
एक फक्त ....नाम ......
स्वताच गंध रूप नसलेलं
अस्तित्व नसलेलं.... नाम....
कोण मी ?
मक्त्याने तर ते निर्जीव नाम
आता धारणही केले होते .....
पण माझी गझल .....शीर्षक ...मागत होती ...
स्वतःच अस्तित्व सिद्ध करण्याकरिता
मार्गक्रमण करणाऱ्या गझलेला
शीर्षकच न्हवत ....
मागे टाकलेल्या मिणमिणत्या प्रकाशाला
आणि पुढ्यात आलेल्या अंधाराला
उचलून धरणारे मन
विचारात गुरफटून गेले
माझ्या गझलेचा शीर्षक काय
गझल हसून खिदळली आणि बोलली
"आयुष्य ..........."
......कविता
पोरका ....
मलाच आता मी पोरका वाटून गेलो
तुझ्या प्रेमास तिलांजली देवून गेलो ||धृ||
पिसूनी पिसूनी तुझी गोड स्वप्ने सारी
का ? तुझ्याशी जुगार खेळला विषारी
तुझा तुझाच गुन्हेगार मी होवून गेलो ||१||
...................मलाच आता मी पोरका वाटून गेलो
तुझे प्रेम तुझे प्रेम मी हेटाळले होते
मिजाशीचे सारेच वायदे पाळले होते
तुझ्या सुखातही दलाल होवून गेलो ||२||
...................मलाच आता मी पोरका वाटून गेलो
तुझ्यावाचून तुझ्यावाचून चालतो मी
उन्हात माझ्या सावलीस जाळतो मी
उधळून राख माझी रीता होवून गेलो ||३||
...................मलाच आता मी पोरका वाटून गेलो
दूर दूर तू जाताना माझा तुरुंग झाला
कसा होवू मुक्त आयुष्याचा सुरुंग झाला
विरहात तुझ्या उजाड मी होवून गेलो ||४||
...................मलाच आता मी पोरका वाटून गेलो
माफी आता तुझी कशी ग मागू राणी
फाटक्या झोळीत देशील का तू नाणी
तुझ्यापुढे आज नेणता मी होवून गेलो ||५||
...................मलाच आता मी पोरका वाटून गेलो
.....कविता
अद्वैत
सारवूनी क्षितिजाचे अंगण
चंद्रज्योत ललाटी घेवून ये
तुडवीत तिमिर पंकातला
तेजाचे अमृतकुंभ घेवून ये
भरले डोळे आज दवबिंदुनी
पापणीचे धुके तू सारून ये
आंदळून झोका वाऱ्यातला
सौरभ प्रकाशाचा माळून ये
टाकीत पावले नभमंदिरात
किरणांचे राऊळ लेवून ये
निर्जीव देह निर्मळून माझा
सजीवत्व फुलांचे घेवून ये
उधळीत चौखूर तव रथाचे
आधार जीवनाचा होवून ये
सिंचुनी केशकेसरी कवडसे
प्रीतीत माझ्या न्हाहून ये
तुझ्या दर्शने ......
हृदयस्थ जाहले आकाश सारे
अंशअंशाने तेजाने सजुनी गेले
तूच तूच मी अन मीच मीच तू
आत्म्यातून अद्वैत होवुनी गेले
.....कविता
| भरत गोठोसकर, बुधवार, २० जुलै २०११ लोकसत्ता |
माणसांची सर्दी
मला माणसांची सर्दी आहे
....शिंका येतात ....मला ...
माणसांची गर्दी पहिली की...
मग धरते मी रुमाल ...तलम मऊ
...माझ नाक पुसायला ??
छे छे काहीतरीच ...तुमच ....
तुम्हाला नको व्हायला त्रास
....या सर्दीचा ...हो म्हणूनच ...
नाक चोंदत आहे माझ....
श्वास कोडंत आहे माझा ....
....या गर्दीमुळे ....या गर्दीमुळे ...
बघ्यांची गर्दी ...नुसती ....
जा ना आता .....
काय पाहताय सगळे ...बघे नुसते ...
सांगितलं न मी .....
.
.
.
.
.
मला माणसांची सर्दी आहे
....शिंका येतात ....मला ...
माणसांची गर्दी पहिली की...
...कविता
तुझ्याशिवाय
आभाळ जेव्हा भरून येत
पावसाने तेव्हा थांबायचं नसत
होईल मोकळ आकाश
म्हणून विजेने गर्जायच नसत
तेव्हा करायची फक्त साथ
मातीने पावलांची आणि
भिजल्या क्षणांनी ......
तुझ्या आठवणींची
पान पान शहारून येत
तेव्हा दवबिंदूने लाजायचं नसत
मरण कुशीत येईल आता
म्हणून पानाने ओसरायच नसत
तेव्हा पहायची फक्त वाट
आसवाने डोळ्यांची आणि
अर्ध्या जागलेल्या स्वप्नाने
तुझ्या आभासांची
होईल वाऱ्याची ओळख
तेव्हा फुलाने दरवळायच असत
अस असत दुख म्हणून
गंधाने वेदनेला टिपायच नसत
तेव्हा मात्र कराययचाच फक्त घात
विव्हळणार्या चांदण्यांनी
क्षय झालेल्या पौर्णिमेचा आणि
अस्तीवाहीन वाऱ्याच्या ओळखीने
तुझ्या जाणीवेचा
पसरतील हात अंगणाचे जेव्हा
तेव्हा करायची अंधाराची मुठ
काळोखाला नसतेच जाग
उजेडातल्या सावल्यांची म्हणून
क्षीतीजाने काजळायाच नसत
त्याने जाळायची वात
सूर्याच्या विभोर स्पर्शाची आणि
काळ्याभोर शाईने तुझ्या कवितांची
बस्स इतकंच मग झाल
आणखीन काय ???
तुझ्याशिवाय इतक बास आहे मला
.....कविता
भावना (गझल )
लिंपले भिंतीस होते दार मी
घेतली नाही कधी माघार मी
बांधले दुःखास पायी नाचण्या
पैंजणाचे मानले आभार मी
(पाकळ्या होत्या गुलाब मिठीतल्या)
ज्यास रक्ताची म्हणाले धार मी
जाग स्वातंत्र्यास नाही आजही
छेडली प्रीतीत होती तार मी
अंत विश्वाचा पहावा मी कसा ?
ब्रम्हरूपी आदि जो ओंकार मी
चांगले वाईट सारे जाहले
कोणता शोधू नवा आधार मी ?
का ?तुझ्यावाचून आल्या भावना
काळजावाचून झाले ठार मी
कविता
अर्थ वेदनेचा
असा आधार होता तसा व्यवहार होता
बोचला जिव्हारी थेट तुझाच वार होता
अर्थ माझ्या वेदनेचा नका लावू कुणी
संपलो शेवटी म्हणून फक्त अंधार होता
मरणा तुला सुळेवरती चढवुन आलो
इथे भलताच तुझा जयजयकार होता
हक्क तुझा का मागतो क्षणाक्षणाला
अरे जीवना जो तो तुला तय्यार होता
घे राख स्वप्नांची दे आग आठवांची
आपल्यातला संपला ग करार होता
इथेच आता मी थांबतो आहे जरासा
जिंकण्यासाठी का कधी जुगार होता
थकली पावले उदास एकटी पायवाट
अश्रुस डोळ्यांचा वाटला भार होता
रंग मावळतीचे आले अंगणी माझ्या
तुझ्या आभाळी चालला शृंगार होता
तुझ्यावाचून आज जाणले मी मला
हुंदका माझा अन परका हुंकार होता
कुठे हलकीच सर तुझे दूर घर
घे घे सखे जपून थोडासा पदर
डोंगर मेघाचे डवरते तुझ्यात
थेंबथेंब पावसास लागे निवांत
चिंब चिंब पान झुलवते रान
शहारयास आले अलगद भान
थर थर पापणी भुवई कमान
झुकले अंबर क्षितीज उधाण
कशी झरे माती आभाळ नाती
अंग अंग झाली गवताची पाती
निळाईत तुझ्या तूच वेल्हाळ
हुळहुळ पैंजणात श्रावणमाळ
गार गार वाऱ्यावर येते लहर
कधी कुठे गुंजारव करती भ्रमर ?
टप टप टपोरा नदीस ग भर
तुझ्या काळीजात कोण मनभर ?
गर्द गर्द घनात मिटले आभाळ
काळ्याभोर वनात पावले दुधाळ
भेट भेट तुझी सारतो दूर क्षण
जन्म घेते नव्याने तुझ्यात मन
नकोनको इतक्यात नकोच जाऊस
खेळु दोघे जरासा पाऊस पाऊस
कशीकशी आभाळाने बदलली कूस
तुझ्या गावी अजून पडतो पाऊस
भरल्या हातात
फुलाची ओंजळ
सुखाचे पैलतीर
दरवळ दरवळ
धाव घेई वारा
गंधीत चाहूल
पाकळी वेगळे
पाऊल पाऊल
गुंफला बोटात
आयुष्य शेला
यात्रेत तुझ्या
सरला सरला
भरली परडी
सांडले फुल
गहिवर मन
अबोल अबोल
मातीस नाही
दिशेचा अंत
मृत्यूकथा ही
जिवंत जिवंत
रिती ओंजळ
रिताच सुगंध
तुझा माझा
अतूटसा बंध
पानात लपला ग सूर्य कोवळा
उजळला चंद्र भाबडा भाबडा
परसुदारी कोण ग आली बाई
सायंकाळी आरवतो कोंबडा
ये ग ये ग माझी माय माऊली
नेसवू तुला कोणती सावली ?
रंगउधळण माझ्या अंगणदारी
बिलवर पाटल्या सोनसोनेरी
अशी कशी आज आलीस माय
थबकला माझा उन्हात पाय
लोळते सुख माझ्या संसारात
दुख धाकटे होते आभाळात
पती आहे माझा ग लेकुरवाळा
लावतो मेघाचे भस्म कपाळा
बैसला ध्यानस्थ लेवून शेला
शिरी त्याच्याच रवी लोपला
उंबर्यात माझ्या ग नक्षत्रथवा
चिवचिव पाखरे रोज खेळ नवा
हळूच भुरकन उडते आकाश
तुझी आठवण येते सावकाश
नको करू काळजी जा तू माय
दुधावरी करपून जाईल साय
संध्या सरली झाली ग रात्र
संधिप्रकाश अजून आहे मात्र
भर डोळ्यात पाणी उन उन
भर डोळ्यात पाणी उन उन
वेदनेस लागली केवढी तहान
काळीज तुझे अजून कठीण
तरी मनी राहते कोण जपून
भर डोळ्यात पाणी उन उन
धागे पापणीचे जे झाले जून
कसे झाड तग राहते धरून
ओस धरतीत आभाळावाचून
भर डोळ्यात पाणी उन उन
कापरे हुंदके ठेव तू राखून
मागते नदीस अखंड हे दान
सागराचे सागरी दे उधाण
भर डोळ्यात पाणी उन उन
सामावल्या जखमा उरे खुण
नाही राहत काही सारेच लपून
सूर्य अंधारातही जळतो अजून
भर डोळ्यात पाणी उन उन
त्यागाचे स्वरूप एकदा धरून
जाणून घे आपलेच तू मन
माफ कर त्यास धीर धरून
भर डोळ्यात पाणी उन उन
झाले गेले आता जा विसरून
सुखाचे दुखाशी होईल मिलन
मांडवाखालून अश्रू ये ओघळून
भर डोळ्यात पाणी उन उन
भर डोळ्यात पाणी उन उन
लाटण्याने मारताना घ्यावी कोणती काळजी
सांगते सख्यांनो आज गोष्ट तुम्हा ताजी ताजी
लाटण्याने मारताना फक्त मारावेच त्याला
तदनंतर कराव्या लाटून भाजून पोळ्या
लाटण्याने मारताना नसावी इतकी घाई
बाजारात धाडुनीया द्यावी आधी सासूबाई
लाटण्याने मारताना मारूच नये फेकून
चुकून तो पकडेल झेल त्याचाच झेलून
लाटण्याने मारताना पोळपाट न्या जपून
नाहीतर नवरोबा त्याने मारेल चुकून
लाटण्याने मारताना अचूक असावा नेम
घ्या मलिंगाचेच नाम सारेच होईल क्षेम
लाटण्याने मारताना आधीच घ्यावी कबुली
नेवून आण हॉटेली नकोत चणे काबुली
लाटण्याने मारताना मध्येच घ्यावा आराम
सांगा त्यासी पाणी आण भरला रे मला दम
लाटण्याने मारताना करेल तो लाडीगोडी
मागावी लगेच तेव्हा बनारसी शालू जोडी
लाटण्याने मारताना जी हे करे स्त्रोत्रपठण
अधिका अधिक तिज येईल शक्ती अजून
(फलश्रुती )
अधिक काय सांगावे सख्यानो तुम्हा अजून
लाटण्याने मारताना प्रेमही ठेवा जपून
होते नभात चांदणे टिपूर
मनात होते गाण्याचे सूर
दिलीस मला हळूच हाक
जळात आले तरंग लाख
मागणेही तुझे तेच तेच
लाजणेही माझे तेच तेच
ओठावरी अमृत संस्कार
ओठावाचून जरी उच्चार
कुठे शेवट कुठे किनारा
मोर फुलवितो पिसारा
धडधडते जरी उर आत
इंद्रधनुष्यात रंग सात
फिरून वेदानांना अंती
जगणे मरणे तुझ्यात
उरले होते सूर मागे
विरले चांदणे नभात
खोल खोल आतवर तुझी नजर
गुंतले जिच्यात मी निमीषभर
आर्जवे खट्याळ पाहण्यातली
का करी अजाणता मनात घर ?
थोपवू नको विजेस वादळा
हाय! मी उभी जळेन फ़ारतर
नेमकाच प्रश्न टाळलास तू
बोललो जरी बरेच आजवर
शांतता टिकेल का घरी सख्या,
संशयास मानशील मित्र जर
निर्विवाद लाव सोक्षमोक्ष तू
धिंड काढ वाटल्यास ’दर-बदर’
राहिले अखेर ओळखायचे
काढता उणी-दुणीच जन्मभर
सख्या सांजवेळी उसासे कशाला,
दिवेलागणीला दिलासे कशाला?
...सदासर्वदा स्पंदनांच्या धुमाळी....
तुझा शोध घेण्या नकाशे कशाला?
मनाच्या तळाशी तुला कोंडले मी...
अता दार, भिंती नि वासे कशाला?
क्षितीजास गाठावया सोबतीने...
उभा जन्म चालू, जरासे कशाला?
उराच्या मुळाशी खरा रोग जडता...
उगा वैद्य-नाडी-तपासे कशाला?
नको नाव शोधू ’प्रिया’ बंधनाचे....
मनोमीलनाचे खुलासे कशाला?
जरी संपले श्वास सारे तरीही
नवे वाहती रोज वारे तरीही
किती लिंपले काळजाच्या तड्य़ाला
मनाची निखळतीच दारे तरीही
उभा जन्म झेलीत दु:खे सरावा
सुखाचे निसटतात पारे तरीही
मना शॄंखला जाचणा-या रितींच्या
जुळो ’सूर’ ना, गीत गारे तरीही
मिळो वंचना वा मिळावी उपेक्षा
अहोरात्र तू वाह भारे तरीही
सुन्या अंगणी घोर अंधार दाटे
नभी शोभती चंद्र-तारे तरीही
इथे रोज वेदी-बळी स्त्रीच चढते
कुणी चालल्या देत नारे तरीही
उरल्यात चार भिंती...
खचल्यात पार भिंती !!
परजून आठवांना....
करतात वार भिंती !!
आकांत ऐकुनीही...
बहि-याच ठार भिंती !!
गाठून एकटीला...
छळतात फ़ार भिंती !!
सोसून पावसाळे...
पडती न 'गार' भिंती !!
पाहून आसवांना...
द्रवती न ’यार’ भिंती !!
ओसाडश्या घराला....
ठरतात भार भिंती !!
जरी खास होते, गळा फ़ास होते,
मॄगजळी अयुष्या, तुझे भास होते !!
नको ओढ लावू सख्या मिलनाची...
उसासे उश्याचे मला रास होते !!
उभा जन्म माझा तुला वाहिलेला...
तुझ्या वागण्याचे विपर्यास होते !!
तळपत्या रवीचे नको दाखले हे...
ग्रहण आज सौख्यास खग्रास होते !!
जरा चाखुदे सौख्य मरणातले या...
बहाणे जिण्याचे खरा त्रास होते !!
उठाठेव नसती कशाला ’प्रिया’ ही...
तुझ्या मालकीचे किती श्वास होते ?
आयुष्यसागर खोल अन् नियती तुझ्या लाटा किती....
प्रारब्ध येते आडवे या संकटा छाटा किती !!
मी टाळले कित्येकदा, दु:खे सदाची सोबती...
ज्या आडवू पहाते सुखा, फ़ुटती तया वाटा किती !!
कोरी हिशोबांची वही ना चाळणे वरचेवरी ....
होते किती, उरले किती, अन सोसला घाटा किती !!
अंजारले गोंजारले माझ्या-तुझ्या नात्या जरी...
जा आठवांनो दूर जा! येतो उभा काटा किती !!
ना या मनाचा ठाव रे, मोकाटश्या ढोरापरी ....
बघ परतुनी येते पिका, मारा किती, दाटा किती !!
मी झुंजले, मी संपले, बघ चालले सरणावरी....
दो-चार दिन जे राहिले त्या फ़ोडणे फ़ाटा किती !!
अवघ्या विजा मी झेलल्या, सगळी उन्हे मी सोसली..
आयुष्य हे ’शीळेपरी’ वर्षानुवर्षे लोटली !!
ना मी तुला कळले कधी, जुळली नसावी तारही....
जी आरतीची धून ती, तू लावणीशी तोलली !!
मी आजही उरले तिथे(च)! जेथे मला तू भेटला...
माझ्या उशाशी हाय तू! ही सोडचिठ्ठी सोडली !!
’जातोस जा, येतोस ये !’... वा-या कुणी संभाळले?
लोटून दरवाजा पुढे मी ’तावदाने’ ओढली !!
चढता ठरो वा उतरता आलेख नात्याचा खरा...
रेषा समांतर छाटली, ती छेदणारी कोठली ?
कित्ती उगाळा कोळसा ना गंधणे सहाणेवरी....
आरंभला ’कर्मज्ञ’ अन.. कर्तव्य-पूजा पोचली !!
जगण्याचा अट्टाहास मोठा दिवाणा होता...
'पेला' अर्धा भरला.... अर्धा रिकामा होता !!
काय देवू उत्तरे, तुझ्या गुलाबी पत्रांची...
’सिल-बंद’ आयुष्य हे.... कोरा लिफ़ाफ़ा होता !!
नितीमुल्ये कधीची बासणात बांधलेली...
मुखवट्यांच्या राज्यात...सारा दिखावा होता !!
दाही दिशा भरकटे, अस्थिर मनाचा तांडा ...
प्राजक्त आठवांचा....थोडा विसावा होता !!
स्वर्गातच बांधतात म्हणे गाठी लग्नाच्या...
पदरी पडला माझ्या...जळता निखारा होता !!
वारसा हक्कच जणू! ’राजपद’ श्रीमंतांचे....
कायदा मात्र येथे....गरीब बिचारा होता !!
भिक नको मागू ’प्रिया’ ख-या न्याय-निवाड्याची...
केल्या पाप-पुण्यांचा...’वरती’ लिखावा होता !!
हात माझे तंग होते !!(गझल)
*
फ़ुरसदीने तासलेले मरमरी मी अंग होते !
भोगण्याची भोगवस्तू!.....दो घडीचा संग होते !!
*
झुंबराच्या सप्तरंगी कवडश्यांवर भाळलेली...
गंजल्याने जो उडाला..तो कड्यांचा रंग होते !!
*
मैफ़िली जल्लोष होता, रात्र होती धुंदलेली....
मारताना येरझा-या, झिंगणारे दंग होते !!
*
नाव मोठे काम खोटे, माजलेले हे पुढारी...
पांढ-या झब्ब्यात त्यांचे झाकलेले व्यंग होते !!
*
आंधळीशी ज्ञायसंस्था...तोलते सत्यास येथे,
ना पुरावा! कायद्याची हारलेली जंग होते !!
*
पाश छोट्याशा मिठीचा, घट्ट होता..... सोडवेना!
जीवनाची ओढ नाही, हात माझे तंग होते !!
*
तुझ्यासारखे बघ, मलाही सुखाने जगाया न आले, तुझा दोष नाही !
तुझी होत होता, कधीही सख्या मग कुणाची न झाले, तुझा दोष नाही !!
पहाटे पहाटे धुके दाटलेल्या सराईत वाटेवरी चालताना....
उरी ठेचकाळून, त्या वेदनेने उभीशी जळाले, तुझा दोष नाही !!
सुखा गोंजराया दहाही दिशांनी लवूनी हजेरी इथे लावलेली,
खड्या संकटांनी, सगे-सोयरेही निमीषी पळाले, तुझा दोष नाही !!
वसंतातल्या कोकिळेची मलाही, कितीदातरी साद घालून झाली,
तुझ्या आठवांच्या, सुगंधी क्षणांच्या ऋतूंनी नहाले, तुझा दोष नाही !!
तुझ्या मागुती चालले रे मुक्याने, नि म्हणशील त्याला मी 'मम' म्हणाले,
तुझे वागणे अन तुझे ते बहाणे, मला ना कळाले तुझा दोष नाही !!
जरी कुंकवाचीच अंतीम कक्षा, तुझा दोष नाही !
गळा पोत काळी रुळे... हीच शिक्षा, तुझा दोष नाही !!
कुणी बोट दावी, कुणी बोलुनी होय नामानिराळा,
(तुझ्या पावित्र्याचीच अग्नीपरिक्षा, तुझा दोष नाही !!)
कुठे बाळ-श्रावण? कधी सर्प जागे पिलेल्या दुधाला?
तुझ्या पाझराचा सदा भार वक्षा, तुझा दोष नाही !!
क्षणी पाठ दावी तुला पाठचाही, कुणी ना कुणाचा... ,
तुझी ना करे "दोर कच्चाच” रक्षा, तुझा दोष नाही !!
भल्या कोण वाली ? इथे दुर्गुणांची घडे नित्य अर्चा,
तुझ्या सदगुणांचीच परखड समिक्षा, तुझा दोष नाही !!
*
खरा कायद्याने मला फास होता !
अबोला क्षणाचा, जणू मास होता !!
*
उशाला नहाली तुझी सोडचिठ्ठी,
तुझ्या कुंतलांचा जिला वास होता !!
*
पहाटे पहाटे उन्हे शोध घेती,
सुन्या उंब-याला तुझा भास होता !!
*
जरा हालली सावली ही कुणाची ?
तुझी मुर्त की, फ़क्त आभास होता !!
*
सखे ऐक ना हाक या अंतरीची,
इथे गुंतलेला तुझा श्वास होता !!
*
कळालेच नाही कधी हारलो मी,
तुझा छंद हा ही, तसा खास होता !!
व्यर्थ जगणे!... जोडण्याला पुण्य काही, पाप काही !
श्राध्द माझे घातले मी ठेवला ना व्याप काही !!
कोण माझे, कोण वैरी जाणते ना कैकवेळा....
केवड्याच्या सोबतीला भृंग काही साप काही !!
'कर्म केले... सोडले ते ’, ज्ञात गीता सार सा-या,
गोड मी मानून घेते पूर्वजांचे शाप काही !!
काय देवू जाब त्याचे, जे न मी केलेत गुन्हे,
ऐनवेळी ठोकते मग आठवे ती थाप काही !!
भोगलेले मांडते रक्ताळलेल्या लेखणीने....
सांडले भाळावरी जे प्राक्तनाचे माप काही !!
ये असा मरणा समोरी, मानली मी हार नाही,
उंबरा ओलांडण्याची ना सुखाची टाप काही !!
मी उरावे ना उरावे, शब्द व्हावे अमृताचे
गौणतेला अर्थ यावा, ध्यास ना अदयाप काही !!
.....राखते तोल मी !!!......(गझल).
.
*
(गागालगा गालगा गागालगा गालगा)
*
जे पाहते - जाणते ते बोलते बोल मी,
गुंत्यात का भावनेच्या गुंतते खोल मी ?
*
कोणी - कसेही - कुठेही बोलते - वागते,
माझ्याच ना आसवांचे जाणते मोल मी !
*
तालावरी ढोलकीच्या नाचली पैंजणे ,
वॄंदावनी मंजिरीत्या वाटते फ़ोल मी !
*
गंधाळुनी रात हिंदोळी सुखाच्या झुले ,
मीठीतही साजणाच्या राखते तोल मी !
*
साराच हा खेळ मिथ्थ्या , येर-झा-या ठरे
पृथ्वीपरी भोवताली का फ़िरे गोल मी ?
आज पुन्हा तेच घडल
एका धमाक्यान सार शहर हादरल
.
.
किती सहन करायचं.....?
का सहन करायचं....?
कस सहन करायचं....?
.
.
कोण आहे याला जबाबदार
कोण आहे आपल्यातच गद्दार
.
.
काय म्हणता येईल याला
जनतेची अगतिकता.....?
पोलिसांचा निष्काळजीपणा ....?
दहशतवाद्यांची वाढती ताकद....?
का.... आपलाच हलगर्जीपणा.....?
.
.
का अजून आपण पुरावेच गोळा करतोय....!
का अजून आपण त्यांच्याशी चर्चा करतोय....!
का अजून दुसर्या देशाच बोलण ऐकतोय...!
.
.
कधी थांबणार हे चर्चासत्र...?
कधी संपणार हे कालचक्र....?
जगण मुश्कील झालय म्हणून मरण का स्वस्त झालय....?
.
.
जर आपण असच शांत राहिलो
तर आज जे घडलंय ते पुन्हा होणार
वारंवार होत राहणार.........
पिढ्यानपिढ्या जनता सोसतच राहणार.....
.
.
आणि सरकार
.
.
.
.
आणि सरकार
फक्त आश्वासनच देत राहणार.....
सागर लांडगे
हृदयात ये राणी अलगद.. परीसारखी....
गालीचा केलाय ना... या डोळ्यांचा...
ढगांवरून चालत... पावसात भिजत ये...
हळूच मनात शिरताना ...डोळ्यांमधून ये....
डोळ्यांतून मनात शिरताना... अडखळशील का तिथे...?
मग तुझा देहभरला मोगर्याचा सुगंध अनुभवत....
डोळेही उघडतील कवाडे हळूच ... राजेशाही थाटात........
पण कदाचित... मधेच ओठ बंडखोरी करण्याची शक्यता आहे...
त्यांना पण सांभाळून घे.... तुझ्या शराबी ओठांचे प्याले... थोडेसे रिते करून घे....
मग ओठही तुझ्यावर रिते होईपर्यंत बरसतील...
आणि ओठांचा तो सोहळा बघून...
डोळे लाजून अलगद मिटतील.....
मग चेहऱ्यावरचे गुलाब अजून गुलाबी गुलाबी होतील...
अन डोळेसुद्धा मग..अजून शराबी शराबी होतील...
तशीच मनात निघून ये... प्रेमभरल्या डोळ्यांनी..मेंदीच्या पानांवरून ये...
ढगांवरून येताना... दमली असशीलच...समजून घे....
मनाचा पलंग करतो राणी... थोडा आराम करून घे... :)
वाटल नव्हत कधी
असही कधी घडेल.....!
एक गोड सोनपरी
माझ्या प्रेमात पडेल....
इटुकल्या - पिटुकल्या मेसेज मधून
मला वाकुल्या दाखवेल.....
हळूच एखादा MISS CALL करून
मला ती सतावेल.....
वाटल नव्हत कधी
असही कधी घडेल.....!
स्वप्नामध्ये माझ्या
हळूच कोणीतरी शिरेल.....
बोलायला "काहीच नाही" म्हणून
फोनवर तासभर बोलेल....
आणि नेमक महत्वाच बोलताना
फोन ठेवण्याची घाई करेल.....
वाटल नव्हत कधी
असही कधी घडेल.....!
माझ्याही आठवणीत
रात्रभर कोणीतरी जागेल.....
तिच्या विरहाचे चार दिवस
चार जन्माचे अंतर दाखवेल.....
आणि तास-दोन तासांची भेट सुद्धा
क्षणभर वाटेल.....
वाटल नव्हत कधी
असही कधी घडेल....!
या एकाकी जीवनामध्ये
त्या परीचा प्रेमाचा स्पर्श लाभेल......
वाटल नव्हत कधी
असही कधी घडेल.....!
एक गोड सोनपरी
माझ्या प्रेमात पडेल....
सहारा
तुला रोज येतो कधीही शहारा
किनारी जसा वाहतो श्वास खारा
अश्या पापणीच्या तुझ्या हालचाली
अता काळजाला कसा सांग थारा
हिमालय तुझ्यावाचुनी ढासळे हा
तुझ्या वाळवंटी मला दे सहारा
कसा सावरू मी? कसा आवरू मी ?
तुझ्या अंतरी हाय माझा पसारा
तुझे आणि माझे सखे काय नाते ?
म्हणू फास की बंधनांचा पहारा
दवाचीच होती फुले जाहलेली
मुक्याने कसा बोलतो स्पर्श सारा
...कविता
