आथांग,विशाल असं काहीतरी असतं
वेगलं काही नसून ते अपलं मन असतं;
अस्थिर,चंचल असं काहीतरी असतं,
खरंच ते आपलं वेडं मनंच असतं
काही क्षण फारंच सुंदर असतात,
ते मनाच्या गाभार्यात साठवायचे असतात,
काही गोष्टी कोणाला सांगायच्या नसतात,
त्या फक्त आपल्या मनाशी बोलायच्या असतात,
जगण्यासाठी प्राणवायु मानसास लागतो,
सोबत एक चांगलं मनसुद्धा लागतं,
जगण्यासाठी मनासंसुद्धा एक छानसं स्वप्नं लागतं,
तुटलं जर ते, तर बिचार्या मनालाही लागतं
क्षणात हसवणारं,क्षणात रडवणारं हे मनंच असतं,
रहस्यमयी,फसव्या गोष्टींन्चं ते गोदामंच असतं,
जर हे मन कायम रिकामंच राहिलं असतं
तर वाटतं किती बरं झालं असतं,किती बरं झालं असतं.....
शुक्रवार, २८ ऑगस्ट, २००९
" मन "
या सुंदर जीवनात कधी कधी..
या सुंदर जीवनात कधी कधी..
पडायच असत प्रेमात कधी कधी
बघायच असत झुरुन दुसर्यासाठी कधी कधी..
पाहताना तिच्याकडेच दाखवायच असत
विचारात गुंतल्यासारख कधी कधी
अन पाहताना तिच्याकडेच
विचारात गुंतायच असत कधी कधी..
रात्री पहायची असतात स्वप्ने तिचीच...
जागुन अशी रात्र काढावी कधी कधी
नंतर "जागली होतिस का रात्री?"
म्हणून विचारावे कधी कधी..
मागायचा असतो देवाकडे..
हात तिचा चोरुन कधी कधी
द्यायच असत आश्वासन त्यालाही
पाच रुपयाच्या नारळाचे कधी कधी..
चुकवायच्या असतात नजरा सर्वांच्या
विषय तिचा निघाल्यावर कधी कधी
असते रागवायचे लटकेच
"अस काही नाहिये" म्हणून कधी कधी
विरहात तीच्या ...
असते रडायचे गुपचुप आतुन कधी कधी..
पाहुन हात तिचा दुसर्या हाती ..
असते हसायचे लपवुन दुख: कधी कधी..
पडायच असत प्रेमात कधी कधी
बघायच असत झुरुन दुसर्यासाठी कधी कधी
छंद
पंख बावरे लकलक करती
उडता उडता दिशा हरवती
एका जागी क्षणभर ठरती
लगेच उडती पुन्हा..
तयांचा छंद असे हा जुना.
फिरत रहाणे त्यांचे जीवन
मधुसंचय हे त्याचे कारण
अक्षय तृष्णा हेचि प्राक्तन
शांत कधी होईना..
तयांचा छंद असे हा जुना.
पंख जरी ते सुंदर असती
शरिरामाजी दिसे विसंगती
सत्य कधि ना समजुन घेती
करिती आत्मवंचना..
तयांचा छंद असे हा जुना.
आला आषाढ-श्रावण - बा.सी.मर्ढेकर
आला आषाढ-श्रावण
आल्या पावसाच्या सरी;
किती चातकचोचीने
प्यावा वर्षाऋतू तरी!
काळ्या ढेकळांच्या गेला
गंध भरून कळ्यांत;
काळ्या डांबरी रस्त्याचा
झाला निर्मळ निवांत.
चाळीचाळीतून चिंब
ओंली चिरगुटें झाली;
ओल्या कौलारकौलारीं
मेघ हुंगतात लाली.
ओल्या पानांतल्या रेषा
वाचतात ओले पक्षी;
आणि पोपटी रंगाची
रान दाखवितें नक्षी.
ओशाळला येथे यम,
वीज ओशाळली थोडी,
धावणाऱ्या क्षणालाही
आली ओलसर गोडी.
मनी तापलेल्या तारा
जरा निवतात संथ;
येतां आषाढ-श्रावण
निवतात दिशा-पंथ.
आला आषाढ-श्रावण
आल्या पावसाच्या सरी;
किती चातकचोचीने
प्यावा वर्षाऋतू तरी!
आयुष्य...हे असंच असतं.????
कधी कधी खुप आनन्द देतं
न मागताही सुख देतं,
पण अच्यानक हासता हासता रडवतं
आयुष्य...हे असंच असतं.????
आपण बरंच काही ठरवतो
आयुष्याचे आराखडे बांधतो
पण एका वळणांवर सगळ काही थांबतं
आयुष्य...हे असंच असतं.????
भुतकाळातल्या गोड आठवणी
वेड मन आठवत रहातं
पण त्या मनाला फ़सवुन रडवतं
आयुष्य...हे असंच असतं.????
सुखाबरोंबरच दु:खहीं देतं
कधीही भरुन न येणां-या
भळभळणां-या जखमाहीं देतं
आयुष्य...हे असंच असतं.????
आयुष्यात खुप काही मिळतं
त्यातल बरंच काही नको असतं
पण जे हवं असतं तेच मिळत नसतं
आयुष्य...हे असंच असतं.????
स्वप्नं...
आपली स्वप्ने सगळीच खरी
अन दुसर्याची दिखावा असतो,
आपले जगणे "जगणे"असते
बाकी सारा भुलावा असतो.
स्वप्नांना तुटण्याची झळ बसते
तेव्हा स्वप्नांची किंमत समझते,
जशी कविता संपल्यावर
तिच्यातली गंमत समझते.
तेव्हा स्वप्नांची किंमत समझते,
जशी कविता संपल्यावर
तिच्यातली गंमत समझते.
म्हणुनच मी कोणावर हसत नाही
स्वप्नं मी ही पाहतो,
स्वप्नं वजा झाल्यावर जगण्यात
फ़क्त आभास राहतो...
एक मिनिट
मला नकोसा तुझा दुरावा एक मिनिट,
जरा जवळ बस; मला जवळ घे एक मिनिट.
तुझ्या प्रितिचे मेघ बरसती जेंव्हा जेंव्हा...
जखमांच्या ग्रीष्मास विसरतो एक मिनिट.
तोडुन सारे तनामनाचे पाश भेटुया....
विसरुन जाऊ मीपण अवघे एक मिनिट.
दुरदुरच्या बेटावरती जाऊन राहु...
भोवतालच्या जगास विसरु एक मिनिट.
किती कापले किती राहिले अंतर बाकी;
जरा पहावे मागे वळुनी एक मिनिट.
जाण्याआधी मनासारखे तुला पाहु दे...
खोलवर बघ डोळ्यांमध्ये एक मिनिट.
गेले ते गेले!!
तेल गेले, तूप गेले!!
वाढले वय, रूप गेले!!
काय बाकी वा कशाला
जायचे ते खूप गेले!!
लोकशाही पण मिळाली
विसरले मग नृप गेले!!
एक तू होतास वाल्या
राम म्हणुनी पाप गेले!!
भीम आहे देव आता
बुद्ध गाडुनी स्तूप गेले!!
तसा राहिलो नाही!!
सोबती आता कशाला? तसा राहिलो नाही!!
आरती आता कशाला? तसा राहिलो नाही!!
थकलो जरा, मग मी असा थांबुन पाही,
थांबला तुम्ही कशाला? तसा राहिलो नाही!!
ऐकले तुम्ही कुणाला? जरी बोललो नाही,
भोवती येता कशाला? तसा राहिलो नाही!!
भावला मृत्यू मनाला!! तसा जगलो नाही,
गाळता अश्रु कशाला? तसा राहिलो नाही!!
थांबवा आता स्वतःला!! तसा राहिलो नाही,
गोठवा आता मनाला!! तसा राहिलो नाही!!
तुझ स्वप्न………..
स्वप्नामाधे तुज्यासोबत
समुद्रावर फिरण होत
रोज मात्र तुझ्या विचारात
फ़क्त माझ झुरण होत.........
म्हणुनच....,
तुझ्या आठवणीनपेक्षा
मला तुझ स्वप्नच
खरतर बर वाटत
निदान....,
तू माझ्या बरोबर आहेस हे
काहि काळ तरी खर वाटत.............
बालपण
बालपणीची गम्मत-जम्मत
होती हो निराळी,
दप्तर टाकुन खांद्यावरती
जावे लागे सकाळी…!
मित्रांचा घोळका जमायचा
करायची पोरं कमाल,
चालु तासामद्धे उडवा विमाने
अन् व्हायची मग धमाल…!
बाईंनी रागवल्यानंतर
मित्राऐवजी आपले नाव सांगायचे,
मित्रावरचे फटके प्रेमापोटी
आपणच झेलायचे…!!!!
उन्हाळ्याच्या अन् दिवाळीच्या सुट्ट्यामद्धे
हमखास मुक्काम मामाच्या गावी,
क्रिकेट, विट्टी-दांडू खेळता खेळता
सुट्ट्या मात्र भरकन जाई…!
शाळा पुन्हा भरताच
सांगायची मजा दोस्तांना,
अन् किती यायची आठवण मित्रांची
सुट्ट्या चालु असताना…!!!
नाही राहिले दप्तर आता
नाही कागदी विमाने,
आठवणी राहिल्या सोबती
घावांनंतरच्या जखमांप्रमाणे…!!!
आजचे जीवन माझे
सुखसुविधांनी सा~या सजलेले,
तरीही मन हे माझे
बालपणीच्या आठवणीत रमलेले…!!!
थबकलेल्या श्वांसाची ती शेवटची मोजणी चालली
आयुष्य तेच आहे
बागडता यायला हवं
नशीब आपल्या हाती नसलं
तरी उडता यायला हवं
शेवटी आयुष्य तेच आहे
तुझ्यासाठी पोळले हात होते
काही थेंबही का मग
तुझ्या डोळ्यातल्या ढगात नव्हते
शेवटी आयुष्य तेच आहे
रोज भरारी घेतो मी नवी
कधीतरी ह्या बोडक्या झाडाला
फुटेल एक कोवळी पालवी
शेवटी आयुष्य तेच आहे
कुठवर मी हा गाडा ओढणार
एकएक करत शेवटी
चाक निखळून पडनार
शेवटी आयुष्य तेच आहे
मी आवरतोय माझाच पसारा
चला गड्यांनो निघतो आता
संपला श्वासांचा खेळ सारा
शेवटी आयुष्य तेच आहे
देहाची भाजणी चाललीय
थबकलेल्या श्वांसाची ती
शेवटची मोजणी चाललीय
कसे सांगू पावसाला?
कसे सांगू पावसाला?
वर छप्पर गळके
घर असे हे पडके
जणू घर नाही आता आहे ओले हे थडगे
घरी असा एकटा मी
म्हातारा कुचकामी
पुत्रदर्शन दुर्मिळ
सणावारी कधीकाळी तो दारी या धडके
कसे सांगू पावसाला?
वर छप्पर गळके
चार पैसे धाडी मला
ठेवाया नोकरगडी घरा
दोन बोटे पत्र नाही
बाळा संपली का शाई?
असे कसे मन ह्याचे झाले कठोर कोडगे
कसे सांगू पावसाला?
वर छप्पर गळके
लोक हसती मला
उगाच उपहास
हा औषधांचा मारा
पथ्य आणि उपवास
वर अंगावर नाही धुपे सुके फडके
कसे सांगू पावसाला?
वर छप्पर गळके
आता येऊ दे पूर
संपू दे किरकिर
कुणी मारेल खांदा
कुणी धरेल मडके
कसे सांगू पावसाला?
वर छप्पर गळके
वर छप्पर गळके
घर असे हे पडके
जणू घर नाही आता आहे ओले हे थडगे
घरी असा एकटा मी
म्हातारा कुचकामी
पुत्रदर्शन दुर्मिळ
सणावारी कधीकाळी तो दारी या धडके
कसे सांगू पावसाला?
वर छप्पर गळके
चार पैसे धाडी मला
ठेवाया नोकरगडी घरा
दोन बोटे पत्र नाही
बाळा संपली का शाई?
असे कसे मन ह्याचे झाले कठोर कोडगे
कसे सांगू पावसाला?
वर छप्पर गळके
लोक हसती मला
उगाच उपहास
हा औषधांचा मारा
पथ्य आणि उपवास
वर अंगावर नाही धुपे सुके फडके
कसे सांगू पावसाला?
वर छप्पर गळके
आता येऊ दे पूर
संपू दे किरकिर
कुणी मारेल खांदा
कुणी धरेल मडके
कसे सांगू पावसाला?
वर छप्पर गळके
ऑरकुट नामक जादुई नगर
मित्रांनो सारी गंमतच आहे.
आपण सगळेजण ह्या ऑरकुट नामक
जादुई नगरीत कैद झालो आहोत.
सगळेच एकमेकात आडकलो आहोत.
हा माझा मित्र, तो त्या मित्राचा मित्र.
सारे जण मैत्रीच्या धाग्यात बांधले आहोत.
एक गोड गुंता आहे. मस्त वाटत आहे.
ह्यातुन सुटण फार अवघड.
आहो माउलीनच म्हटल आहे,
लाकडी तुळया, लिलया पोखरणारा
भ्रमर, कमळात कैद झाल्यावर कमलदलाच्या,
पाकळ्या तोडुन उडुन जाउ शकत नाहि.
कमल उमलल्यावर उडुन जातो,
थोडक्यात आपल्या भाषेत,
"च्यायला,साल सगळ ऑरकुट होउन बसलय."
मैत्र
मैत्री हा असा एक धागा,
जो रक्ताची नातीच काय
पण परक्यालाही खेचून आणतो
आपल्याही मनाला जवळचा करून ठेवतो
आपल्या सुख-दु:खात तो स्वत:ला सामावून घेतो.
मैत्री करण्यासाठी नसावं लागतं श्रीमंत आणि सुंदर
त्याच्यासाठी असावा लागतो फ़क्त मैत्रीचा आदर
काहीजण मैत्री कशी करतात?
उबेसाठी शेकोटी पेटवतात अन
जणू शेकोटीची कसोटी पहातात.
स्वार्थासाठी मैत्री करतात अन
कामाच्या वेळेस फ़क्त आपलं म्हणतात.
शेकोटीत अन मैत्रीत फ़रक काय?
दोन्हीपण एकच जाणवतात.
मैत्री करणारे खूप भेटतील
परंतू निभावणारे कमी असतील
मग सांगा, खरे मित्र कसे असतील?
कधी भांडणाची साथ, कधी मैत्रीचा हात
कधी प्रेमाची बात, अशी असते
निस्वार्थ मैत्रीची जात
या मैत्रीचा खरा अर्थ केव्हा कळतो?
नेत्रकडा ओलावल्या अन शब्द ओठांवरच
अडखळला, मित्र या शब्दाचा अर्थ
तो दूर गेल्यावर कळला.
आपल्यावर जीवापाड प्रेम करणारं
सुख-दु:खाच्या क्षणी आपल्या मनाला जपणारं
जीवनाला खरा अर्थ समजावणारं
काय चिज असते नाही ही मैत्री??
एकदा तरी तू...!
तुझे सहर्ष स्वागत करतील फुले,
मोगरा फुलेल, निशिगंध बहरेल,
कमलिनी उमलेल तुला पाहून,
लाजतील फुले भावनाविवश होऊन,
लपतील पानाआड लाजून तुला पाहून,
मात्र सुगंध तुला देत राहतील,म्हणून-
एकदा तरी तू....!
एकदा तरी माझ्या बागेत ये.
एकदा तरी माझ्या बागेत ये.
तुझ्या केसांशी समीर करेल दंगामस्ती,
तुझ्या स्नेहार्द लोचनांनी बहरतील फुले,
तुझ्या सान्निध्याने हसतील पाने,
मंद झुळूकीने शीळ घालतील पाने,
मधुर फळे डंवरतील,तुझ्याकडे झेपावतील
तुला ते तृप्त करतील,
त्या तृप्तीची माधुरी तुझ्या ओठांवर तरळेल,
बाग आनंदाने बहरेल, म्हणून-
एकदा तरी तू....!
एकदा तरी माझ्या बागेत ये.
♥ माझे पहिले प्रेम ♥
माझे पहिले प्रेम म्हनजे
जनु पोरकटपनाच होता
पन त्या दिवसामधला
त्याचा रंगच भारी होता
प्रेमाच्या त्या वाटेवर
आमची पावले पडत होती
पन त्या वाटेवर तेव्हा
गर्दी थोडी जास्तच होती
पहिल्या वेळेस पाहिले
तेव्हाच ती मनात भरुन गेली
हिच्यापेक्शा दुसरी सुंदर नसेल
अशी शंका येउन गेली
काही दिवसातच दोघांची
नजरानजर झाली
तिच्या एका नजरेने
आमची छाती धडकुन गेली
काही दिवसांनी ही गोष्ट
सगळी कडे पसरत गेली
मित्र म्हने याला अचानक
प्रेमाची हुकी कशी आली ?
रात्र रात्र तिच्या आठवनीत
आम्ही प्रेमपत्रे लिहित होतो
होकार मिळेल की नकार
एवढाच फ़क्त विचार करीत होतो
करुन धाडस जेव्हा तीला
आम्ही प्रेमपत्र दिले
मित्रानी तेव्हा सांगितले
आता तुझे नही खरे
तेव्हा कळले की हीचे आधीच
बाहेर दहा प्रकरन आहेत
मुलांना फ़िरवन्याचे हिचे
तंत्र जुने आहे
आम्हाला आवडलेली रानी
नेहमी दुसरय़ाचीच असते
आमच्या महालात रानीची जागा
नेहमी अशीच खाली असते
नामंजूर
जपत किनारा शीड सोडणे - नामंजूर!
अन वार्याची वाट पहाणे - नामंजूर!
मी ठरवावी दिशा वाहत्या पाण्याची
येईल त्या लाटेवर डुलणे - नामंजूर!
मला ऋतुंची साथ नको अन् कौल नको
मला कोठल्या शुभशकुनांची झूल नको
मुहुर्त माझा तोच ज्याक्षणी हो इच्छा
वेळ पाहुनि खेळ मांडणे - नामंजूर!
माझ्याहाती विनाश माझा! कारण मी!
मोहासाठी देह ठेवतो तारण मी!
सुंदरतेवर होवो जगणे चक्काचूर
मज अब्रूचे थिटे बहाणे - नामंजूर!
रुसवे - फ़ुगवे... भांडणतंटे... लाख कळा
आपला - तुपला हिशेब आहे हा सगळा
रोख पावती इथेच द्यावी अन् घ्यावी
गगनाशी नेणे गार्हाणे - नामंजूर!
नीती, तत्वे... फ़सवी गणिते! दूर बरी!
रक्तातील आदिम जिण्याची ओढ खरी!
जगण्यासाठी रक्त वहाणे मज समजे,
पण रक्ताचा गर्व वाहणे - नामंजूर!
गुरुवार, २० ऑगस्ट, २००९
आतातरी ये ना !!
ये ना सख्या
किती बोलावू?
किती आळवू?
आतातरी ये ना !!!
रस्त्यातून जाताना
समोर बकुळफुल
पुन्हा आभास तुझा
जीवलगा, आतातरी ये ना !!
वा-याची झुळूक
अंगावर मोरपीस
गहिवरला स्पर्श तुझा
प्रियतमा, आतातरी ये ना !!
रफिचे सूर
"तुम जो मिल गये हो!!!"
पुन्हा तीच आठवण
लाडक्या, आतातरी ये ना !!
.
.
.
.
.
.
तुझ्या विरहात
व्याकुळ जीव
राजसा मेघराजा
आतातरी ये ना !!
!! ~~ प्रतिमा ~~ !!
तो आकाशीचा सूर्य
लखलखत तळपणारा
सारे त्याचे दिवाने
त्याच्या तेजाने दिपणारे
कधी कोणी म्हणे
त्याला सागर
कधी त्याला उपमा
दिव्य तेजोनिधीची
सर्वांना मिळे प्रकाश
मिळे प्रेम जीवनाचे
आकाशच मग ठेंगणे
त्या जीवलगांचे
ती एक पणती
सारकाही दूरून न्याहाळायची
त्याच्या दिव्य प्रभेने
बावरून जायची
त्याच्या उगवतीला
नकळत आनंदाने सुखावायची
त्याच्या मावळतीला
तिही झाकोळून जायची
स्वत:शीच विचार करायची
मनमुराद स्वत:शीच हासायची
स्वप्नामध्ये त्या हिरण्मयाच्या
मग ती गुंगून जायची
ती इवलीशी पणती
तो गगनीचा तेजोगोल
काय करावे सुचेना तिला
होई जीवाची घालमेल
नभी अखंड तारका
त्यात प्रकाश हा इवला
दिसेल का? समजेल का
त्या आकाशीच्या राजसाला??
अखेर झालाच सामना
त्या दिवाकराशी एकदा
अधीकच गुरफटली त्याच्या
उबदार किरणात
आता प्रकाशच प्रकाश
अंध:कार संपला
तिच्या ज्योतीमध्ये
तोच प्रकाशीत झाला
येईला का सत्यात
तिचे स्वप्न इवले
त्या मित्राच्या
किरणात सामावायचे
मी वचन देतो की…..
एखाद्या दिवशी जर तुला रडावसं वाटलं
तर मला हाक मार
मी वचन तर देत नाही की.....
मी तुला हासवेन
पण मी तुझ्यासंगे रडू तर शकतो
एखाद्या दिवशी जर तुला पळून जावसं वाटलं
तर मला सागांयला बिलकूल घाबरू नकोस
मी वचन देत नाही की.....
मी तुला थांबवेनपण मीही तुझ्यासंगे येऊ शकतो
एखाद्या दिवशी तुला कोणाचेच एकायचे नसेल
मला बोलव आणि.....
मी वचन देतो की…..
मी शांत राहीन
पण एखाद्या दिवशी तु बोलवलेस
आणि काहीच ऊत्तर मिळाले नाही तर.....
माझ्याकडे त्वरीत ये....
कदाचीत मलाच तुझी गरज असेल
तर मला हाक मार
मी वचन तर देत नाही की.....
मी तुला हासवेन
पण मी तुझ्यासंगे रडू तर शकतो
एखाद्या दिवशी जर तुला पळून जावसं वाटलं
तर मला सागांयला बिलकूल घाबरू नकोस
मी वचन देत नाही की.....
मी तुला थांबवेनपण मीही तुझ्यासंगे येऊ शकतो
एखाद्या दिवशी तुला कोणाचेच एकायचे नसेल
मला बोलव आणि.....
मी वचन देतो की…..
मी शांत राहीन
पण एखाद्या दिवशी तु बोलवलेस
आणि काहीच ऊत्तर मिळाले नाही तर.....
माझ्याकडे त्वरीत ये....
कदाचीत मलाच तुझी गरज असेल
ती आणि तिच्या स्वप्नातला राजकुमार
जणू राजकुमारी.
स्वप्नं पाहणारी.
आजपर्यंत तिला कोणत्याच संकटाची कधी झळ लागली नव्ह्ती.
आपल्या बाबांच्या सुरक्षित छायेत जगणारी.
हसरी, सुंदर, जणू फुलपाखरू.
एक दिवस ती तिच्या बाबांपासून दूर जाते.
शिक्षणासाठी. वसतिग्रुहाचे नवीन कायदे.
तिची होणारी घुसमट.
घराच्या, बाबांच्या आठवणीने जीव व्याकुळ.
अशातच नवीन मित्र-मैत्रिणी भेटतात.
ती पुन्हा खुलते.
आणि एक दिवस तिला तो भेटतो.
तो.
दिसायला साधारणच.
साधाच. लाजाळू.
पण तिला जीवाभावाची मैत्रीण मानणारा.
तिनं मनात एक तसबीर रेखाटलेली असते.
तिच्या स्वप्नातील राजकुमाराची.
तिचे डोळे त्याला शोधतात, पण तो नाहीच सापडत.
अन अचानक एक दिवस एक वादळ येतं.
ती उन्मळून पडते.
आत्मविश्वास मोडून पडतो.
सगळीकडे अंधार.
कोणीच मदतीला नाही.
आणि एक हात तिच्या दिशेने येतो.
ती आधार घेते.
सावरते, अन समोर पाहते,
तर तिचा तो मित्र.
डोळ्यात आपुलकी अन ओठांवर हसू घेवून उभा.
आता तो तिचं कवच संरक्षक कवच बनतो.
जी संकटं येतात, पहिल्यांदा तो त्यांना भिडतो,
पण तिला झळ लागू देत नाही.
हळूहळू तिच्या मनातल्या राजकुमाराच्या कल्प्नेला तो छेद द्यायला सुरूवात करतो.
पण ती हट्टी.
नाहीच मानत.
तिला अजूनही वाटतं तिचा राजकुमार येईल.
तिच्या मित्राला जाणवतं, तो तिच्यासाठी फक्त एक मित्र आहे.
सगळ्यांसारखा. बस्स.
तो निराश.
चहूबाजूंनी संकटं चालून येतात.
तो निराशेच्या गर्तेत कोसळतो.
त्याला वाटतं, संपलं सगळं.
सगळी स्वप्नं रक्ताळलेली.
अन अचानक एक नाजुक हात त्याच्या दिशेने येतो.
त्याला आधार देऊन सावरतो.
त्याचा स्वतःच्या डोळ्यांवर विश्वास बसत नाही.
समोर ती.
डोळ्यात पाणी.
तिच्या स्वप्नातला राजकुमार तिच्या समोर उभा असतो............
अन त्याच्या हातात स्वर्ग............
परत येशील ना ग तू??
परत येशील ना ग तू??
हसतेस एवढी छान की...
हसत रहायला शिकवलेस तू...
बोलतेस एवढी की...
बोलत रहायला शिकवलेस तू....
लाजतेस एवढी छान की...
मला आवडायला लागलीस तू..
जीव एवढा लावलास की..
प्रेम करायला लावलेस तू...
किती प्रेम करतेस तू??
एवढ प्रेम नको ना करूस...
मग काय झाल अचानक??
सोडून का गेलीस तू??
गेलीस तर गेलीस ..
पण तुला विसरु कस??
हे शिकवायला विसरलीस बघ तू!!
ए!! ते शिकवायला तरी परत येशील ना ग तू??
हसत रहायला शिकवलेस तू...
बोलतेस एवढी की...
बोलत रहायला शिकवलेस तू....
लाजतेस एवढी छान की...
मला आवडायला लागलीस तू..
जीव एवढा लावलास की..
प्रेम करायला लावलेस तू...
किती प्रेम करतेस तू??
एवढ प्रेम नको ना करूस...
मग काय झाल अचानक??
सोडून का गेलीस तू??
गेलीस तर गेलीस ..
पण तुला विसरु कस??
हे शिकवायला विसरलीस बघ तू!!
ए!! ते शिकवायला तरी परत येशील ना ग तू??
तो सहजच बोलला
तो सहजच बोलला
"तू माझी मीरा..."
मी विचारल तर म्हणाला...
अग कृष्ण राधे जवळ राहत होता...
ती त्याच्या प्रेमात वेडी असण स्वाभाविक आहे...
पण मीरा मात्र खरी प्रेमदिवाणी...
तो तिला कधीच भेटला नाही...
तिच्या नशिबी कायमच विरह आणि वेदना...
तुही तशीच..
मी येतो...
फक्त काही क्षण तुला भेटतो...
ते ही तुला त्रासच होइल असा....
तू मात्र तितकाच प्रेम करत राहतेस...
कदाचित जास्तच...
मी फक्त हसले आणि म्हणाले...
"मीरेला तो कधीच भेटला नाही...
पण मला काही क्षण का होइना...
तुझा सहवास लाभतो...
हे खुप आहे रे मला श्वास घ्यायला...
तुझ्या पुढच्या भेटीसाठी मी जगते अस समज हव तर..."
पाऊस आलाय….भिजून घ्या
पाऊस आलाय….भिजून घ्या
थोडा मातीचा गंध घ्या
थोडा मोराचा छंद घ्या
उरात भरून आनंद घ्या..
आलाय पाऊस…..भिजून घ्या
बघा समुद्र उसळतोय
वारा ढगांना घुसळतोय
तुम्हीही त्यांच्यात मिसळून घ्या..
आलाय पाऊस…..भिजून घ्या
ऑफ़ीस रोजच गाठत असतं
काम नेहमीच साठत असतं
मनातून भिजावंसं वाटत असतं
मनाची हौस पुरवून घ्या..
आलाय पाऊस…..भिजून घ्या
सर्दी पडसे रोजचेच..
त्याला औषध तेच तेच..
प्यायचेच आहेत नंतर काढे ,
आधी अमृत पिऊन घ्या..
आलाय पाऊस…..भिजून घ्या
बघा निसर्ग बहरलाय
गारव्याने देहही शहारलाय
मनही थोडं मोहरून घ्या..
आलाय पाऊस…..भिजून घ्या
माझे म्हनने एकदा ऐकून तरी बघ ,
माझे म्हनने एकदा ऐकून तरी बघ ,
प्रेम माझ्यावर एकदा करुन तरी बघ ...
सगळेच म्हणतात , मी तुझ्यासाठी चंद्र तारे घेउन येतो ,
त्यापेक्षा मी तुला चंद्र तार्यांवरच घेउन जातो ...
पण माझे म्हनने एकदा ऐकून तरी बघ ,
प्रेम माझ्यावर एकदा करुन तरी बघ ...
मग आपनदेखिल चोरून चोरून भेटुया ,
लपून लपून मोबाइल वर बराच वेळ गप्पा मारुया ...
पण माझे म्हनने एकदा ऐकून तरी बघ ,
प्रेम माझ्यावर एकदा करुन तरी बघ ...
तुला जर कधी एकटेपना भासेल तर ,
फक्त माझी आठवण कर मी तुझ्या जवळच असेन ...
पण माझे म्हनने एकदा ऐकून तरी बघ ,
प्रेम माझ्यावर एकदा करुन तरी बघ ...
माझ्याशी बोलताना तू तुझे मन मोकळे करशील ,
आलेच तुझे अश्रु तर ते मी पुसेन ...
पण माझे म्हनने एकदा ऐकून तरी बघ ,
प्रेम माझ्यावर एकदा करुन तरी बघ ...
तुझ्या दुःखात मी सुद्धा तुझ्या बरोबर असेन ,
पण माझ्या बरोबर असताना तुला दुखाची जाणीवच नसेन ...
आता तरी माझे म्हनने एकदा ऐकून बघ ,
प्रेम माझ्यावर एकदा करुन बघ ...
सोमवार, १७ ऑगस्ट, २००९
दहीहंडी
सायंकालची वेळ होती.
रघुनाथ रस्त्याने घराकडे चालला होता.
चालून चालून फार थकला होता तो.
दोस्त व नातेवाईकांकडे फिरत होता सकाळपासून,
आता रस्त्याने चालताना साफ निराशा त्याच्या चेहृयावर दिसत होती.
कसल्यातरी काळजिने त्याचे मन ग्लबलून येत होते.
पुढच्या चौकात जरा वेळ बसू असा विचार करून तो चौकाकडे वळला.
रघुनाथ रस्त्याने घराकडे चालला होता.
चालून चालून फार थकला होता तो.
दोस्त व नातेवाईकांकडे फिरत होता सकाळपासून,
आता रस्त्याने चालताना साफ निराशा त्याच्या चेहृयावर दिसत होती.
कसल्यातरी काळजिने त्याचे मन ग्लबलून येत होते.
पुढच्या चौकात जरा वेळ बसू असा विचार करून तो चौकाकडे वळला.
चौकमध्ये कसलीतरी गडबड चालू होती,
म्हणून पुढे आला.
बरीच मुळे घोळक्या घोळक्याने उभा होती.
समोरच एक मोठा बोर्ड लावलेला होता.
त्यावर त्या भागातील नामांकित व प्रतिष्ठित मंडळींचे फोटो लावलेले होते.
सर्वात वरच्या भागात मोठ्या अक्षरात लिहिलेले होते.
' पाच लाखांची भव्य दहीहंडी सोहळा'.
हे वाचल्यावर रघुनाथ च्या डोळ्यासमोर काजवे चमकले.
म्हणून पुढे आला.
बरीच मुळे घोळक्या घोळक्याने उभा होती.
समोरच एक मोठा बोर्ड लावलेला होता.
त्यावर त्या भागातील नामांकित व प्रतिष्ठित मंडळींचे फोटो लावलेले होते.
सर्वात वरच्या भागात मोठ्या अक्षरात लिहिलेले होते.
' पाच लाखांची भव्य दहीहंडी सोहळा'.
हे वाचल्यावर रघुनाथ च्या डोळ्यासमोर काजवे चमकले.
त्याने एका मुलाला विचारले की हे काय आहे,
त्यावर त्या मुलाने उत्तर दिले की दहीहंडी उभरायचे काम चालू आहे.
आम्हाला मदत करणार का असे विचारल्यावर रघुनाथ तयार झाला.
एक दोन तासात दही हांडी उभा झाली.
सहज म्हणून रघुनाथ ने वर पहिले तो काय,
अबब दहीहंडी च्या भोवती शंभर, पाचशे व हजार रुपयांच्या नोटांच्या माळा लावलेल्या होत्या.
कमीत कमी शंभर दोनशे तरी नोटा असतील.
त्यातील एक जरी नॉट मिळाली तरी रघुनाथ ची चिंता मिटणार होती.
त्यावर त्या मुलाने उत्तर दिले की दहीहंडी उभरायचे काम चालू आहे.
आम्हाला मदत करणार का असे विचारल्यावर रघुनाथ तयार झाला.
एक दोन तासात दही हांडी उभा झाली.
सहज म्हणून रघुनाथ ने वर पहिले तो काय,
अबब दहीहंडी च्या भोवती शंभर, पाचशे व हजार रुपयांच्या नोटांच्या माळा लावलेल्या होत्या.
कमीत कमी शंभर दोनशे तरी नोटा असतील.
त्यातील एक जरी नॉट मिळाली तरी रघुनाथ ची चिंता मिटणार होती.
मागून एकाने विचारले,"दहीहंडी छान बांधली नाही का!, कशी काय वाटली आमची दहीहंडी!"
रघुनाथ ऊद्गारला," हे तर एकदम पैशाचा पाऊस पहिल्यासारख वाटत आहे."
मनातल्या मनात त्याच्या मनात विचार सुरू झाला की यातली एकजरी नोट मिळाली तरी
माझा आजचा प्रश्न सुटेल व घरी असलेली माझी दोन मुले जेवतील तरी.
त्याच्या डोळ्यासमोर घर व त्याघरात दोन दिवसांपासून उपाशी असलेले
त्याचे कुटुंब दिसले, मुलांचे हाल त्याला बघवत नव्हते.
म्हणून सकाळ पासून सर्वानकडे पैसे मागत् फिरत होता पण कुणी मदत केली नाही.
नोटांची झालर व डोळ्यात पाणी नाही राहीले असे मुलांचे डोळे हेच त्याला आल्टून पालटून दिसत होते.
कसल्या तरी आजाराची साथ आली म्हणून त्याच्या मुकादम् ने काम बंद ठेवले होते.
आठ दिवसांपासून तो असाच भटकत होता.
रघुनाथ ऊद्गारला," हे तर एकदम पैशाचा पाऊस पहिल्यासारख वाटत आहे."
मनातल्या मनात त्याच्या मनात विचार सुरू झाला की यातली एकजरी नोट मिळाली तरी
माझा आजचा प्रश्न सुटेल व घरी असलेली माझी दोन मुले जेवतील तरी.
त्याच्या डोळ्यासमोर घर व त्याघरात दोन दिवसांपासून उपाशी असलेले
त्याचे कुटुंब दिसले, मुलांचे हाल त्याला बघवत नव्हते.
म्हणून सकाळ पासून सर्वानकडे पैसे मागत् फिरत होता पण कुणी मदत केली नाही.
नोटांची झालर व डोळ्यात पाणी नाही राहीले असे मुलांचे डोळे हेच त्याला आल्टून पालटून दिसत होते.
कसल्या तरी आजाराची साथ आली म्हणून त्याच्या मुकादम् ने काम बंद ठेवले होते.
आठ दिवसांपासून तो असाच भटकत होता.
दहीहंडी साठी मुलांनी रिंगन धरायला चालू केले.
तसा रघुनाथ हडकूळा व चपल शरीर यष्टीचा होता.
मागून कुणा कार्यकर्त्याने त्याला ढकलले व दहीहंडी वर चढण्यास मदत करण्यास सांगितले.
कार्यकर्ते बर्यापैकी धुंद झालेले होते.
अंगात त्रानही राहिलेले नव्हते पण मुलांचा चेहरा आठवून वरती चढण्याचा विचार करू लागला.
त्याच्या मनात एखादी नोट हाती लागलीच तर घरचा प्रश्न सुटेल.
दुसर्या थरावर उभा राहिलेला होता.
त्यावर अजुन तीन थर उभा राहीले.
पायाला काम करताना जखम झाली होती,
पण पैशे नसल्याकारणाने तो दावाखान्यामध्ये सुधा गेलेला नव्हता.
पाय तग धारिना.
एका पायाचा आधार करून कसा बसा तोल सांभाळत वरचा भार अंगावर पेलून होता.
दहीहंडी फुटली जल्लोष झाला.
पैशाच्या माळा खाली आल्या.
गोविंदा नि सगळे पैसे जमा केले.
सत्कार, मानपान झाले.
सगळेच जिकडे तिकडे रवाना झाले.
रघुनाथ सगळे चाचपडून थकला,
शेवटी फाटकी एक नॉट त्याच्या हाताला आली जीचा शून्या उपयोग होता.
पैशाच्या माळा खाली आल्या.
गोविंदा नि सगळे पैसे जमा केले.
सत्कार, मानपान झाले.
सगळेच जिकडे तिकडे रवाना झाले.
रघुनाथ सगळे चाचपडून थकला,
शेवटी फाटकी एक नॉट त्याच्या हाताला आली जीचा शून्या उपयोग होता.
लंगडत लंगडत घरी निघाला.
विचार मनात परत आला.
घरी जाऊन काय सांगू त्या लहान जिवा ना.
कृष्णा सारखी दोन बालके,
ना दही ना खायला, काय देऊ त्या दोन जीवांना.
काय देऊ त्या दोन जीवांना.
विचार मनात परत आला.
घरी जाऊन काय सांगू त्या लहान जिवा ना.
कृष्णा सारखी दोन बालके,
ना दही ना खायला, काय देऊ त्या दोन जीवांना.
काय देऊ त्या दोन जीवांना.
गुलाब
या जगात सगळच , बाहेरून सुंदर दिसत
प्रत्यक्षात मात्र गुणी ,फारच थोड असत
सुंदर आणि गुणी अस , जगात एकच असत
ते म्हणजे सुंदर , गुलाबाच फुल असत
काट्यावर उभ राहूनही, सतत सारख हसत असत
दुसर्याच्या आनंदासाठी , खुप खुप फुलत असत
निस्वार्थी निरागस अस , मोहक त्याच रूप असत
'प्रेम ' व्यक्त करताना , म्हणुनच ते प्रतिक असत
सर्वांमध्ये त्याला , राजाच स्थान असत
म्हणुनच डौलात ते , वार्यावरती डोलत असत
जितक सुंदर जितक मोहक , तितकच ते खट्याळ असत
काट्याशिवाय हाताला , सहज अस लाभत नसत
देवाच्या देव्हारयात त्याला , मानाच स्थान असत
आपल्याजवळ असत तेंव्हा , आपला ते मान राखत
स्वत: काहीच न घेता , खुप काही देउन जात
!! बालपणात जायचयं !!
देवा मला परत बालपणात जायचयं,
आनंदाचे दोन क्षण जगून पहायचयं......
पुरणाच्या पोळीसोबत,
आईचं प्रेम होतं,
जखमेचं माझ्या,
काळजावर तिच्या व्रणं होतं
देवा मला परत बालपणात
जायचयंआनंदाचे दोन क्षण जगून पहायचयं !!१!!
शाळेत काही चुकलं तर्,
सरांची छडी होती,
’तिच्या’ समोर नाही मारलं,म्हणुन
मनात आनंदाची गुढी होती
देवा मला परत बालपणात जायचयं
आनंदाचे दोन क्षण जगून पहायचयं !!२!!
चांदण एकटक पाहण्यासाठी,
निरभ्र मोकळं आकाश होतं,
अन् भरपूर खेळण्यासाठी,
उजाडं असं रान् होतं
देवा मला परत बालपणात जायचयं
आनंदाचे दोन क्षण जगून पहायचयं !!३!!
बाबांच्या मारापुढे,
बत्ती माझी गुल होती,
अन्, आसू आईचे नकोत, म्हणुन
हास्यकळी माझी सदा फ़ुलत होती
देवा मला परत बालपणात जायचयं
आनंदाचे दोन क्षण जगून पहायचयं !!४!!
लहान भावाचं,
कायमच मागं राहणं,
अन् तो मागे का? म्हणून,
आईच मलाच दम देणं
देवा मला परत बालपणात जायचयं
आनंदाचे दोन क्षण जगून पहायचयं !!५!!
तेव्हा मला खरचं,
काही नाही कळायचं,
जसा छंदच मला,
विनाकारण भांडायच,
भांडलेल्या सर्वानाचं,
सॉरी म्हणुन यायचयं
देवा मला परत बालपणात जायचयं
तुझं भेटणं !!!!!! "
बरं वाटलं तू आलीस !
आज भेटलीस !!
रात्री माझ्या बागेत ,आज भेटलीस !!
रातराणी फ़ुलली होती
कारण नसताना, उगाचचं
ती बडबड करत बसली होती !
तेव्हाच यायला हवं होतं लक्षात,
आज तू भेटणार ,
इतके दिवस कुठे होतास म्हणून
भांड भांड भांडणार
भांडून भांडून दमल्यावर ,
माझाचं हात हातात धरून,
पुन्हा माझ्याचं खांद्यावर डोकं टेकणार !!!!
आता उरले ना दिस; रूसण्याचे-भांडण्याचे
आता उरले ना दिस; रूसण्याचे-भांडण्याचे,
क्षण क्षण हिरे-मोती; शेवटले वेचण्याचे ॥ धृ ॥
किती काळ रहायचे; मान-अपमानी दंग,
पहा लकाके नभात; कसा शेवटला रंग.
कोण जाणे कोण्या क्षणी; सारे सोडून जायचे,
क्षण क्षण हिरे-मोती; शेवटले वेचण्याचे ॥ १ ॥
जरी भांडलो-तंडलो; तरी तुझीया सोबती,
दिली दुर्दैवाला पाठ; अन् संकटाला छाती.
सारे कठीण; तुझीया सवे मृदूल व्हायचे,
क्षण क्षण हिरे-मोती; शेवटले वेचण्याचे ॥ २ ॥
काही उणे माझ्यातले; काही दुणे तुझ्यातले,
बघ शेवटास सारे; कसे सुखमय झाले.
जन्मी पुढल्याही होऊ; अजूनही ओळखीचे,
क्षण क्षण हिरे-मोती; शेवटले वेचण्याचे ॥ ३ ॥
कष्ट, ध्यास, त्रागा, प्रेम, जिद्द, तडजोड, भीती,
जे जे झरले ते पाणी; आणि उरले ते मोती.
येत्या उद्याने जपावा; असा शिंपला व्हायचे,
क्षण क्षण हिरे-मोती; शेवटले वेचण्याचे ॥ ४ ॥
प्रेम म्हणजे सुंगंध , कस्तूरी हुनी श्रेष्ट .
प्रेम म्हणजे सुंगंध , कस्तूरी हुनी श्रेष्ट .
प्रेम म्हणजे काठिन्य , लोखंडा हुनी अभंग .
प्रेम म्हणजे संगीत , ताला-सुराचे नाहि बंधन .
प्रेम म्हणजे समुद्र , भरती - अहोटिचा खेळ .
प्रेम म्हणजे शब्द , मुक्याचे ते बोल .
प्रेम म्हणजे गोडवा , अमृता हुनी गोड़ .
प्रेम म्हणजे दगड , सदैव अटल .
प्रेम म्हणजे मिलन , दीप-पतंगाची प्रीत .
प्रेम म्हणजे मैत्री , नात टिकवनारी .
प्रेम म्हणजे गोष्ट , कधीही न संपणारी ............ ..!!
अजुन तिचं मन काही.........वळलं नाही......!
अजुन तीच मन काही.........वळलं नाही......!
अजुन तिचं मन काही.........वळलं नाही......!
काल तिच्या सोबत चालत होतो...
चालता चालता बोलत होतो...
बोलता बोलता रस्ता कधी संपला कळलं नाही...
अजुन तीच मन काही.........वळलं नाही......!
नविन बुटामुले पाय दुखत होता...
चालता चालता हाडाला खुपत होता...
तिच्या आनंदात पायाच दुःखण कळलं नाही...
अजुन तिचं मन काही.........वळलं नाही......!
काल खुप खुश होती.......म्हणाली मजा आली
आज का तू थाम्बलास.......माझ्यासाठी....
का थाम्बलो...... तिला काय हे कळलं नाही...?
अजुन तिचं मन काही.........वळलं नाही......!
होटेलात गेलो.......खुप खल्ल
उशीर झाला तिला......पण वेळ कसा गेला नाही कळलं
का तिने इतका वेळ घालवला.......तिला काय हे कळलं नाही...?
अजुन तिचं मन काही.........वळलं नाही......!
मग असेच चालत राहिलो रस्त्यावर........
घर तिचे जवळ येउच नये असे वाटत राहिले.....
बसस्टॉप येताच मी थाम्ब्लो
तेंव्हा डोळ्यांत तिच्या मी......आनंदाचे क्षण पाहिले
काही क्षण स्तब्ध झालो........आम्ही
एकमेकांना टाटा.......बाय नाही म्हणालो
कोणास ठाउक........का ते कळलं नाही...?
अजुन तिचं मन काही.........वळलं नाही......!
दूर कुठे तरी हरावाल्यासारखी बघते,
दूर कुठे तरी हरावाल्यासारखी बघते,
हळूच गालातल्या गालात हसते,
नकलतच स्वता:तच गुंतते,
अन त्याचाच विचार करत क्षितिजापार पाहते,
ख़रच ...... हिला वेड लागलय ....
तो नसतानाही त्याच्याबरोबर बोलते,
अन तो समोर नसतानाही त्यालाच ही पाहते,
कुनाशिही बोलताना ह्याचाच विषय असतो,
रात्रंदिन हिच्या स्वप्नात तोच एक राहतो,
ख़रच ...... हिला वेड लागलय ....
ती स्वतःचा नाही त्याचाच विचार करते,
देवाकडे स्वतःच नाही त्याच सुख मागते,
तो समोर असला की त्याच्याशी बोलताच नाही,
सांगा बर, ही न बोलान्याच सोंग घेते की नाही?
ख़रच ....... हिला वेड लागलय ....
आवडतो का तो विचारल्यावर लाडिक हसते,
माहित नाही म्हणुन विषय बदल म्हणते,
गालावरची लाजेची रक्तिमा लपवशील कशी?
त्याच्यावरती प्रेम आहे हे त्याला सांगशील कधी?
ख़रच ....... हिला वेड लागलय .....
पहिल्या भेटीत...पहिल्या भेटीत.......!
पहिल्या भेटित शांत बसायचही नसत..
पण बड्बड् करुन थकायचही नसत....!
पहिल्या भेटीत एकमेकांना आजमावायच असत...
इच्छा असुन सुदधा मनातल मनातच ठेवायच असत.....!
पहिल्या भेटित खळखळुन हसायच असत,
शब्द नाही सुचले तरि डोळ्यांनी बोलायच असत...!
डोळ्यानीच हळूवार स्पर्श करायच असत...
.पहिल्या भेटीत...पहिल्या भेटीत.......!
मी तिच्यात नव्हतो पण ...
मी तिच्यात नव्हतो पण ती माझ्यात होती
तीची नव्हती कधी पण माझी साथ होती
मी आजवर कदीलांच्या उजेडात जगलो
ती चमकणा-या ता-यांच्या प्रकाशात होती
तीचा प्रवास होता मोठ्या महामार्गावरचा
माझी ती बिचारी लहान पायवाट होती
तिच्या स्वप्नांना दोरखडं जखडलेले नेहमी
माझी कधीही सुटणारी निसरति गाठ होती
तीच सुखांशी नेहमी अजोड नातं गुफ़लेल
माझ्या वाट्याला दुःखंच भरमसाठ होती.
नेहमी साखर झोपेची तिची पहाट रोजची
मी डोळे मिटले नाही माझी सदा पहाट होती.
तिच्या ओठी नेहमी हसु उमलायच सुखाच
माझ्या डोळ्यानां नेहमी आसवांची साथ होती
तिने कधी हात जोडले नाहीत कशासाठी देवापुढे
तीच्यासाठी देवळात नेहमी माझीच वरात होती
आज म्हणतेय मी चुकली पण काय फ़ायदा
खरच फ़ार उशीरा तीची ही साद होती.
मी स्मशांन वाटेवर असताना तिला कळाल
आज म्हणे ती दिवसभर देवळात होती.
शुक्रवार, १४ ऑगस्ट, २००९
नशीब माझे
पुन्हा पुन्हा मी आजमावले नशीब माझे
कधीच नाही कसे बदलले नशीब माझे?...
मी दुःखांना सामोरे गेल्यावर कळले
या दुःखांनी होते भरले नशीब माझे...
अजूनही का मी आशेने स्वप्ने बघतो?
नेहमीच तर असते ठरले नशीब माझे...
शब्दांनी मी कबूल काही केले नव्हते;
नजरेमधुनी तुला समजले, नशीब माझे!...
'अजब' ठरवले मी जे त्याच्या उलटे घडले;
मला कधीही नाही फळले नशीब माझे...
मला कधीही नाही फळले नशीब माझे...
|| आज फोडायची दहीहंडी ||
हे गीत पुणे आकाशवाणी केंद्रावरून ह्या पूर्वी प्रसिद्द झाले आहे.
जमवुनी सारे गोपगडी,
चला पिटवू दवंडी |
आज फोडायची दहीहंङी,
आज फोडायची दहीहंङी || ध्रु ||
घरी दह्या लोण्याचे रांजण,
दारी लाह्या पोह्याचे आंदण,
धन धान्न्याची ही उतरंडी,
आज फोडायची दहीहंङी || १ ||
फ़ळा फुलांनी सजली हंडी,
बाळगोपाळ उभे उदंडी,
प्रेमभावाची ही कुरवंडी,
आज फोडायची दहीहंङी || २ ||
उंच उंच रचू या मनोरे,
काय कठीण ? जाऊ सामोरे,
उडायची न घाबरगुंडी,
आज फोडायची दहीहंङी || ३ ||
पुनः पुन्हा मनोरा कोसळे,
गोपमेळा जमिनीवर लोळे,
नका हसू, उगाच लवंडी,
आज फोडायची दहीहंङी || ४ ||
हंडी फोडायचा एक चंग,
चिंब पावसांत भिजले अंग,
आज सोसायची थोडी थंडी,
आज फोडायची दहीहंङी || ५ ||
दहीहंङी मध्ये साठवण,
कष्ट करायची शिकवण,
फळ श्रमाचे मिळे त्रिखंङी,
आज फोडायची दहीहंङी || ६ ||
कान्हा क्षणात रिंगणी आला,
हंडी फोडुनी केला हो काला,
मुखी जाई प्रसादाची उंडी,
गोविंदानीच फोडली हंडी || ७ ||
बुधवार, १२ ऑगस्ट, २००९
अखेरचा हा तुला दंडवत, सोडून जाते गाव
अखेरचा हा तुला दंडवत, सोडून जाते गाव
दरीदरीतून मावळ देवा, देऊळ सोडून धाव
तुझ्या शिवारी जगले, हसले, कडीकपारी अमृत प्याले
आता हे परि सारे सरले, उरलं मागं नाव
हाय सोडूनी जाते आता, ओढून नेली जैसी सीता
कुणी न उरला वाली आता, धरती दे ग ठाव
| गीत | - | योगेश |
| संगीत | - | आनंदघन |
| स्वर | - | लता मंगेशकर (प्रतिध्वनी : उषा मंगेशकर, मीना खडीकर) |
| चित्रपट | - | मराठा तितुका मेळवावा (१९६४) |
नेउ नको माधवा, अक्रुरा नेउ नको माधवा
नेउ नको माधवा, अक्रुरा नेउ नको माधवा
क्रूर अक्रुरा नकोस नेउ, आनंदाचा ठेवा
खेळगडी तो गोपाळांचा
गिरिधारी रे भक्तजनांचा
तारी गोकुळ कान्हा अमुचा
सर्व सुखाचा अमोल ठेवा
कुंजवनी रे रास रंगली
तालावरती टिपरी घुमली
धुंद रात्र रे स्वप्नी उरली
ऐकू दे मज मंजुळ पावा
नकोस नेऊ बालमुकुंदा
वेडी होइल गौळण राधा
तुला विनविती नंद-यशोदा
नेउ नको माधवा
| गीत | - | योगेश्वर अभ्यंकर |
| संगीत | - | दशरथ पुजारी |
| स्वर | - | सुमन कल्याणपूर |
अ आ आई, म म मका
अ आ आई, म म मका
मी तुझा मामा दे मला मुका
प प पतंग आभाळात उडे
ढ ढ ढगांत चांदोमामा दडे
घ घ घड्याळ,थ थ थवा
बाळ जरि खट्याळ,तरि मला हवा
ह ह हम्मा गोड दूध देते
च च चिऊ अंगणात येते
भ भ भटजी, स स ससा
मांडिवर बसा नि खुदकन हसा
क क कमळ पाण्यावर डुले
ब ब बदक तुरुतुरु चाले
ग ग गाडी झुक झुक जाई
बाळ माझे कसे गोड गाणे गाई
गीत - मधुसूदन कालेलकर
संगीत - राम कदम
स्वर - मन्ना ड
चित्रपट - एक धागा सुखाचा (१९६०)
विचार करत होतो मी
विचार करत होतो मी
कोण माझा विचार करतय का?
विचार करुन सांग मला
तु माझा विचार करतेस का?
जर करत् असशील विचार् माझा
तर पुढे काय विचार तुझा?
जर करत नसशील विचार् माझा
तर का करत नाहीस विचार माझा?
मी तुझा विचार करत असताना
तु माझ्याबद्द्ल अविचारी का?
हा प्रश्न मी तुला विचारलाच् का?
ह्याचा विचार तु कधी केलास का?
विचार करुन विचारतो तुला
जर् पटला माझा विचार तुला
तर कळव तुझा विचार मला
तुला वेळ मिळाला तर...
आपण दोघांनी प्रेम करायचं,
मी समोरुन जाताना
तु दारात उभं रहायचं
आईला संशय नको म्हणुन
झाडानां पाणी घालायचं,
फुलानां फुलवायचं,
आईला भुलवायचं
तुला वेळ मिळाला तर...
को~या कागदावर्,
किवा रुमालावर
मन मोकळ करायचं
अस् एकमेकांनी
काळजात जपायचं
तुला वेळ मिळाला तर...
कळेल एक दिवस तुझ्या घरी
कळेल एक दिवस माझ्या घरी
तेव्हा अखेरीस परिक्षा प्रेमाची
दोघांत एक विषाची बाटली
तु आधी कि, मी आधी
असं नाही भांडायचं
दोघांनी एक-एक घोट घ्यायचं
हातात हात घेउन झोपी जायायचं
तुला वेळ मिळाला तर...
आपण दोघांनी प्रेम करायचं.
जेव्हा मी मरून जाईंन, तेव्हा मला जाळउ नकोस
जेव्हा मी मरून जाईंन, तेव्हा मला जाळउ नकोस,
जेव्हा मी मरून जाईंन, तेव्हा मला जाळउ नकोस,
आयुष्यभर जळत होतो आणखी चटके देऊ नकोस,
जेव्हा माझा अंत होईल तेव्हा मात्र रडू नकोस,
जन्मभर मी रडतच होतो शेवटी रर्ड़ने ऐकू नकोस,
माज्या शरीराचे ओझे तू खांद्यावर नेऊ नकोस,
आयुषयाभ्र्चे ओझे मी वाहीले उप्काराचे ओझे ठेवू नकोस,
माज्या नीषपाप देहावर तू फुले वाहू नकोस,
माज्या वेद्नांचा गंध फुलांच्या वासात दडवू नकोस
माज्या देहाच्या मातीला शेवटी तू नमस्कार करू नकोस,
आयुष्भर पायाखाली तुड्वल शेवटी पाया पडू नकोस
जेव्हा मी मरून जाईंन, तेव्हा मला जाळउ नकोस,
आयुष्यभर जळत होतो आणखी चटके देऊ नकोस,
जेव्हा माझा अंत होईल तेव्हा मात्र रडू नकोस,
जन्मभर मी रडतच होतो शेवटी रर्ड़ने ऐकू नकोस,
माज्या शरीराचे ओझे तू खांद्यावर नेऊ नकोस,
आयुषयाभ्र्चे ओझे मी वाहीले उप्काराचे ओझे ठेवू नकोस,
माज्या नीषपाप देहावर तू फुले वाहू नकोस,
माज्या वेद्नांचा गंध फुलांच्या वासात दडवू नकोस
माज्या देहाच्या मातीला शेवटी तू नमस्कार करू नकोस,
आयुष्भर पायाखाली तुड्वल शेवटी पाया पडू नकोस
नको जाऊस इतक्यात साथ सोडून सखे तू......
नको जाऊस इतक्यात साथ सोडून सखे तू......
तुझ्यात पार गुंतुण गेलो मी,
कशातही उरून न रहिलो मी……
नको जाऊस इतक्यात साथ सोडून सखे तू,
अधूरा राहीन मी.. जर गेलीस जीवनातून माझ्या तू......
हसू नकोस तू अबोल अशी,
येऊन जा एकदा माझ्या मनाशी.......
नजरेत माझ्या नजर मिळव एकदा,
दिसतील तुझ्याच प्रतिमा त्यात अनेकदा......
प्रत्येक वेळी स्वपनांत येते तू अशी,
जणू एक स्थान करून जाते हृदयाशी.......
तुझे स्मित हास्य देऊन जाते एक आशा जगण्याची,
त्यात नाही उरली आता भिती मरण्याची........
नको घेऊस परीक्षा आता माझ्या प्रेमाची,
देऊन जाईल आठवण ती निरंतर आपल्या नात्याची......
आता फक्त तू तिथ मी.... अन् मी तिथ तू,
मिळून जगु आयुष्य दोघे....
नको “मी”.... अन् नको तो “तू",
आता फक्त “आपण” अन् “आपणच” दोघे…..
तुझ्यात पार गुंतुण गेलो मी,
कशातही उरून न रहिलो मी……
नको जाऊस इतक्यात साथ सोडून सखे तू,
अधूरा राहीन मी.. जर गेलीस जीवनातून माझ्या तू......
हसू नकोस तू अबोल अशी,
येऊन जा एकदा माझ्या मनाशी.......
नजरेत माझ्या नजर मिळव एकदा,
दिसतील तुझ्याच प्रतिमा त्यात अनेकदा......
प्रत्येक वेळी स्वपनांत येते तू अशी,
जणू एक स्थान करून जाते हृदयाशी.......
तुझे स्मित हास्य देऊन जाते एक आशा जगण्याची,
त्यात नाही उरली आता भिती मरण्याची........
नको घेऊस परीक्षा आता माझ्या प्रेमाची,
देऊन जाईल आठवण ती निरंतर आपल्या नात्याची......
आता फक्त तू तिथ मी.... अन् मी तिथ तू,
मिळून जगु आयुष्य दोघे....
नको “मी”.... अन् नको तो “तू",
आता फक्त “आपण” अन् “आपणच” दोघे…..
भारत
अरुण प्रभात किरणें प्रथम
चूमतीं हिंद भाल अप्रितम,
करतीं आदित्य रश्मियाँ
सृष्टि का अभिषेक प्रथम ।
हिम शैल श्रृंगों से
अवतरित हो अप्सरा सी,
झूमती मद नर्तन करतीं
आलोक फ़ैलातीं पफ़ुल्ल सी ।
नैसर्गिक सौंदर्य छटा निराली
गूंजते स्वर देवालयों से,
ईश स्तुति, अर्चन, आरती
हिंद के हर नगर से ।
शंखों का पावन नाद
स्पंदित घंटों का निनाद,
डोलते देवों के सिंहासन
भक्तों का अतिरेक उन्माद ।
कान्य कुमारी की सुषमा
मन देख - देख हर्षाता,
तीन दिशा में विस्तृत जलनिधि
बंग, अरब, हिंद लहराता ।
अरुणोदय और अस्तांचल
चरणों में शीश नवाता,
तीन सागरों का संगम
मिल रज - चरण बाँटता ।
मंदाकिनी, कालिंदी, नर्मदा
शोभित करतीं हिंद धरा,
कावेरी, कृष्णा, महानदी
हरित सिंचित उपजाऊ धरा ।
छलका अमृत जहाँ वसुधा
विश्व ख्याति पावन महत्ता,
उज्जैन, नासिक, प्रयाग, हरिद्वार
महाकुंभ तीर्थ लगता ।
जनक विश्व सभ्यता का
हड़प्पा, मोहन-जोदाड़ो का,
शून्य की उत्पत्ति का
प्राचीनतम भाषा संस्कृत का ।
वेदों, उपनिषद, पुराणों का
रामायण, महाभारत, गीता का,
भाष्कर, मिहिर, आर्यभट्ट का
सुश्रुत, जीवक, चरक का ।
पूर्ण विश्व को पाठ पढ़ाया
दर्शन, संस्कृति, अध्यात्म,
ज्ञान, भक्ति, कर्म त्रिवेणी
अच्युत बहती धारा परमार्थ ।
धर्मों, संस्कृतियों का अद्भुत संगम
पल्लवित अनेक मत संप्रदाय,
विभिन्न मत धाराएं मिलीं
बनी एक - प्राण पर्याय ।
विस्मित करती पुरा वास्तुकला
उन्न्त था इतना विज्ञान,
समृद्ध कला, कारीगरी
विश्व करता था सम्मान ।
विद्वानों, वीरों की पुन्य धरा
ज्ञानी, दृष्टा, ॠषि, महात्मा,
बद्री, द्वारका, पुरी, रामेश्वर
हर धाम बसा परमात्मा ।
संघर्ष, सवार्थ, अहंकार, मद
परित्याग का दिया संदेश,
सत्य, अहिंसा, त्याग मर्म
विश्व ने पाया उपदेश ।
तेरी गोद जन्म एक वरदान
माँ स्वीकारो कोटि प्रणाम,
जननी जन्मभूमि स्वर्ग समान
अभिनंदन भूमि लोक कल्याण ।
रविवार, २ ऑगस्ट, २००९
दिसतं तसं नसतं म्हणुन जग फ़सतं
स्वत:ला सदैव रडवुन दुस-याला नेहमी हसवायचं असतं
आपल्या ईच्छा मनात ठेवुन दुस-याचं कौतुक करायचं असतं
मनातलं चेह-यावर कधी आनायचं नसतं
कारण असं करुनच दुस-याचं मन फुलवायचं असतं
दुस-यांसाठी राब राब राबायचं असतं
आणि स्वत:च्या जीवाचं मात्र राण करायचं असतं
एवढं करुनही आपल्याला कुनी समजुन घेत नसतं
कारण सर्वांनाच आपापलं वार्थ साधायचं असतं
आपल्या ईच्छेचा खुन करायला कुणीही तयार असतं
आणि आपलं मन मात्र दुस-यांसाठी सदैव तयार असतं
पन दुस-याचं भलं करुनही नेहमी आपलचं चुकीचं दिसतं
आनि दुस-याचं मनं आपल्याला पाहुन खुदक हसतं
पन एकांतात आपलं मन किती रडतं असतं
कारण एकांत नसतांना ते सर्वांसाठीच हसतं
आणि म्हणुनच हे सर्व जनसमुहाला माहीत असतं
की दिसतं तसं नसतं म्हणुन जग फ़सतं
|| ॐ नमःशिवाय ||
|| ॐ नमःशिवाय ||
हेमपुरिचे भाग्य उजळले,
उमा सदनी, शंकर आले || ध्रु ||
भाव भक्तिची तिला आवडी,
दंभपणाची तिला वावडी,
निज श्रद्धेचा भाव रोकडी,
गिरिजापति ओवाळले || १ ||
तपोवनिची भक्त अपर्णा,
शिवानंद होता अवतीर्णा,
बिल्वदलाला, करी अर्पणा,
विश्ववंद्या श्वास वाहिले || २ ||
व्रतस्थ होई, उपास धरुनी,
संध्या समयी, स्नान करुनी,
शिवा पुजिले, मनापासुनी,
ॐकारात मन रमले || ३ ||
वसा आचरता, सोमवार सोळा,
धाऊनी आला, स्वयंभू भोळा,
सवे तयाच्या, शिवगण गोळा,
आसमंत तेजाळले || ४ ||
धार दुधाची, पिंडीवरती,
मुखी शिवाची स्तुति-आरती,
भक्तासाठी, शिव पार्वती,
प्रचिती देण्या अवतरले || ५ ||
होई नाहीसा, कोप शिवाचा,
महिमा पावे, शांती-सुखाचा,
आशिष मिळता गोसाव्याचा,
भाग्य कमल उमलले || ६ ||
शिवभक्तिचा अगाध महिमा,
जळती पापे, नुरे काळिमा,
पुण्यराशीला, नुरती सीमा,
विश्वंभराने गृहा व्यापले || ७ ||
पूर्ण जाहले, आज मनोरथ,
सांब सदाशिव दावी सत्पथ,
म्हणुनी लाभला, हा ऐरावत,
जिणे धन्य धन्य झाले || ८ ||
देवी गिरिजा, शंभो शंकर,
महिम्न देवा, तू ही शुभंकर,
आशिष देता, झुकले अंबर,
जीवन ज्योतिर्मय झाले || ९ ||
आला आला पावसाळा
आला आला पावसाळा
ही रचना पुणे आकाशवाणी केंद्रावरून प्रसिद्द झाली आहे.
दूर गेल्या ग्रीष्म झळा | पळाला उन्हाळा |
स्रुष्टीला या सजवाया | आला पावसाळा || १ ||
पावसात खेळायला | चला सारे जाऊ |
भिजताना पावसाची | गाणीपण गाऊ ||२||
नका कुणी उघडू रे | काळी कुट्ट छत्री |
पावसाशी सारे जण | करू घट्ट मैत्री ||३||
वेगे वेगे अंगावरी | झेलू जलधारा |
भरे जरी हुडहुडी | तरी वेचू गारा ||४||
"थेंबे थेंबे साचे तळे" | शिकू अशा म्हणी |
मनामध्ये साठवता | विसरे ना कुणी ||५||
खळाळत्या ओहोळात | सोडू खूप होड्या |
कुरबुरी करू नका | केल्या कुणी खोड्या ||६||
माशासम पाण्यामध्ये | पोहू या कां सारे?
किंवा मोर होऊनिया | फुलवू पिसारे ||७||
तळ्यावरी भिरकावू | थोड्या ठिक-या |
आईपेक्षा मोठ्या थापू | सा-या भक-या ||८||
तां ना पि हि नि पां जां | इंद्रधनू रंग |
भान हरपुनी पाहू | सात रंग संग ||९||
धरित्रिच्या अंगावरी | बरसता थेंब |
पहा झणी फुटताती | हिरवेसे कोंब ||१०||
थांबू थोड़े, राहू उभे | पाघोळ्याच्या खाली |
मोतीयाचे थेंब सजे | प्रत्येकाच्या गाली ||११||
गारठुनी अंगावरी | येताच शहारे,
कानावर तेंव्हा पड़े | आईच्या हाका रे ||१२||
सटासट, लगोलग | नका कुणी शिंकू |
गारा वेचण्याची स्पर्धा | कोण शके जिंकू? ||१३||
मुक्तपणे चरताती | गुरे कुरणांत |
घुंगरांच्या माळा गळा | घुणघुणतात ||१४||
झाडांच्या त्या फांद्यावरी | जमतील पक्षी |
खेळ मौजेचा आपुला | तेथुनी निरीक्षी ||१५||
रोज उगायचा वसा | सूर्य विसरला |
किरणांचा गालिच्छा कां | अन्य पसरला? ||१६||
सोसाट्याचा वारा नेई | पावसाला दूर |
चिंब भिजू तोवरीच | खेळू भरपूर ||१७||
आला आला म्हणतांना | गेला रे पाऊस |
कल्पनेच्या विश्वामध्ये | फिटली रे हौस ||१८||
याची सदस्यत्व घ्या:
पोस्ट (Atom)
