आपणच बांधलेल्या झोक्याला
आपणच धक्का देतो
उमेदीने झोका उंच नेतो
पण खाली येताना बावरुन जातो
उंच जाण्याची उमेद असावी
नी खाली येण्याचं भय नसावं
मनी भीती दाटून येता
मनमोक्ळं जोर जोरत हसावं
झोका जेवढ्या वेगाने वर जातो
तेवढ्याच वेगाने खाली येतो
त्याच्या साखळीवर पकड घेत असता
त्या झोक्यांमधून तरून जातो
प्रत्येकाच्या जीवनाच्या
झोक्याला असे चढ उतार असतात
मनाची पकड घट्ट असली की
माणसं दु:खातही हसतात
उंच जाताना सगळेच हसतात
आपण खाली येतानाही हसावं
चढ उतारात जीवनाच्या आनंद असतो
हे झोक्या कडून शिकावं. . .
गुरुवार, ३० सप्टेंबर, २०१०
झोका. . .
श्री गणेशाय नम: ।
मंगलमुर्ती मोरया ।
गणपती बाप्पा मोरया ॥
मंगलमुर्ती मोरया ।
गणपती बाप्पा मोरया ॥
शुभ कार्याशी देसी स्पुर्ती
वचनांची होई पुर्ती
काय वर्णवू त्याची कीर्ती
तो देव माझा मंगलमुर्ती ॥१॥
पापांचे करी क्षालन
करी दीनांचे पालन
जेथे रामभक्तीचे होई मिलन
तो देव माझा गजानन ॥२॥
जेथे क्लेश शमले जाती
जो सुखदु:खाचा साथी
जो करी दु:खाची माती
तो देव माझा गणपती ॥३॥
रिद्धी सिद्धी चा मालक
जो सर्वांचा पालक
तोच दूरित तिमीर हारक
तो देव माझा विनायक ॥४॥
ज्याच्या चरणी नांदती संत
जो करी उपकार अनंत
न राहे कसली खंत
तो देव माझा एकदंत ॥५॥
जो घालवी बुद्धीचा म्लेश
अरजकतेचा होई विशेष
जेथे लोपती सारे क्लेश
तो देव माझा श्री गणेश ॥६॥
फ़ुटे भक्तीचा पाझर
जो ज्ञानाचा सागर
ज्याचा त्रिलोक करे आदर
तो देव माझा लंबोदर ॥७॥
षडरिपूची करी राख
धाऊनी येई सुख
जेथे वाढे भक्तीची भूक
तो देव माझा गजमुख ॥८॥
निराशेचे होई उच्चाटन
करी अज्ञानाचे मोचन
विश्व करी ज्याला वंदन
तो देव माझा गौरीनंदन ॥९॥
दूर करीशी न्युनगंड
अधर्मा विरुद्ध करिशी बंड
अत्याचारा देसी दंड
तो देव माझा वक्रतुंड ॥१०॥
सदैव घाली प्रेमाची फ़ुंकर
निरंतर करीशी कृपा आम्हावर
अशिक्षीता देई विद्येचा वर
तो देव माझा विद्येश्वर ॥११॥
चला दर्शनासी जाउया
डोळे भरूनी पाहुया
एक मुखाने सारे गाउया
मंगलमुर्ती मोरया । गणपती बाप्पा मोरया ॥१२॥
वचनांची होई पुर्ती
काय वर्णवू त्याची कीर्ती
तो देव माझा मंगलमुर्ती ॥१॥
पापांचे करी क्षालन
करी दीनांचे पालन
जेथे रामभक्तीचे होई मिलन
तो देव माझा गजानन ॥२॥
जेथे क्लेश शमले जाती
जो सुखदु:खाचा साथी
जो करी दु:खाची माती
तो देव माझा गणपती ॥३॥
रिद्धी सिद्धी चा मालक
जो सर्वांचा पालक
तोच दूरित तिमीर हारक
तो देव माझा विनायक ॥४॥
ज्याच्या चरणी नांदती संत
जो करी उपकार अनंत
न राहे कसली खंत
तो देव माझा एकदंत ॥५॥
जो घालवी बुद्धीचा म्लेश
अरजकतेचा होई विशेष
जेथे लोपती सारे क्लेश
तो देव माझा श्री गणेश ॥६॥
फ़ुटे भक्तीचा पाझर
जो ज्ञानाचा सागर
ज्याचा त्रिलोक करे आदर
तो देव माझा लंबोदर ॥७॥
षडरिपूची करी राख
धाऊनी येई सुख
जेथे वाढे भक्तीची भूक
तो देव माझा गजमुख ॥८॥
निराशेचे होई उच्चाटन
करी अज्ञानाचे मोचन
विश्व करी ज्याला वंदन
तो देव माझा गौरीनंदन ॥९॥
दूर करीशी न्युनगंड
अधर्मा विरुद्ध करिशी बंड
अत्याचारा देसी दंड
तो देव माझा वक्रतुंड ॥१०॥
सदैव घाली प्रेमाची फ़ुंकर
निरंतर करीशी कृपा आम्हावर
अशिक्षीता देई विद्येचा वर
तो देव माझा विद्येश्वर ॥११॥
चला दर्शनासी जाउया
डोळे भरूनी पाहुया
एक मुखाने सारे गाउया
मंगलमुर्ती मोरया । गणपती बाप्पा मोरया ॥१२॥
फ़क्त एक सुस्कार
ती चिमुकली पावलं पाहून
अंत:करण हेलावलं
ठेचाळलेल्या जखमेवर
फ़ुंकर घालायला कुणीच नाही धावलं
तापलेल्या रस्त्यावर अनवाणी पावलं
मंदगतीने पडत होती
जड पेटीचा भार
आपल्या अंगावर झेलत होती
जखडलं होतं बालपण
त्या पेटीच्या पट्ट्यानं
त्यांचं खेळणं बागडणं
विकत होती कवडीच्या मोलानं
पोटामध्ये भूक होती
डोळ्यांत होता थकवा
दैवाचा खेळ म्हणा
किंवा नशीबाचा चकवा
त्या पोळल्या रक्ताळल्या पावलांचा
कुणीतरी फ़ोटो घेतला
कुणा धनाढ्याने तो
लाखाला विकत घेतला
वातानुकुलीत दालनात
फोटोला मध्यभागी स्थान होतं
पण चिमुकल्या पावलांचं
निखार्यांवरून चालणं काही संपत नव्हतं
लाखाला फोटो घेतला
पण पावलं फ़ुकट कुणी घेत नव्ह्तं
पोटातली आतडी पिळली जात होती
साधं पाणी कुणी देत नव्ह्तं
प्रेत्येकजण करी स्तुती
पाहून तो किमती फ़ोटो
म्हणे "पाहणार्याचं अंत:करण
हेलावतो हा फ़ोटो"
छायाचित्रकाराचं नाव आवर्जून
प्रत्येकजण निरखून पाही
पण "ही पावलं कुणाची ?"
असं कुणीसुद्धा विचारत नाही
त्याच कलादालना बाहेर
तीच चिमुरडी हात पसरून उभी होती
पण कुणा एक रसिकानं त्यांना
साधी दमडी सुद्धा दिली नव्हती
उन चटके देत होतं
पोटात भुकेची लाट उसळत होती
छातीवर पेटीचा भार घेउन
चिमुरडी खाली कोसळत होती
दुसर्या दिवशी वृत्तपत्राच्या
मथळ्यात मजकुर होता आला
कलादालनातल्या त्या फोटोला
पुरस्कार होता मिळाला
वृत्तपत्राच्या कुठेतरी कोपर्यात
छापल्या होत्या दोन ओळी
कला दालना बाहेरील फ़ुटपाथवर
कुपोषणाचे दोन बळी
उद्या कुपोषणावरील लेखालाही
गौरवतील अनेक पुरस्कार
आपण हळहळ व्यक्त करू
सोडू फ़क्त एक सुस्कार . . .
क्षितीज. . .
उमललेल्या कळ्या आता
मिटायला लागल्या आहेत
भावनांचे बांध आता
तुटायला लागले आहेत
भरून आलय आभाळ
काळजातल्या भिती संगे
हृदयाची वाढलीय धड्धड
श्वासांच्या घरघरी संगे
दूर क्षितीजा पर्यंत नजरा
कुणाचा तरी ठाव घेताहेत
माझे श्वास उच्छ्वासही
आता तुझेच नाव घेताहेत
वाटतं पळत सुटावं
त्या क्षितीजापलिकडे तू उभी असशील
ती वेड्या मनाची आशा आहे
क्षितीजं का कधी संपतील ?
मन आणि हृदय लागलेत
मेंदूशी भांडायला
आणि मी पळत सुटलोय
ती क्षितीजं ओलांडायला. . .
नातं. . .
काही नातं आहे आपल्या मध्ये
असं मला होतं वाटलं
पण माझ्या शब्दांनी माझ्या
भावनांना कधीच नाही गाठलं
तू निखळ सुंदर हसायचीस
लाडे लाडे बोलायचीस
माझ्या कवीता वाचताना
प्रेत्येक शब्द मधामध्ये घोळायचीस
मला वाटलं आपल्यामध्ये फ़ुलणारं
नातं म्हणजे प्रित आहे
एकमेकांच्या सहवासात घुलणं
हीच प्रेमाची रीत आहे
आपल्यातील नातं निखळ मैत्री आहे
असं तू म्हणालीस
मग बोलणं अर्ध्यात टाकून
माझी नजर टाळत का पळालीस ?
आता साचली आहे धूळ
त्या कवितांच्या पानांवर
सतत भळभळणारी जखम
करुन गेलीस मनावर. . .
वेडसर. . .
का मागे लागली आहेस
त्या निष्पाप फुलपाखराच्या
ते बागडत नाही आहे
ते पळतंय जीवाच्या आकांताने
त्याच्या रंगाचं कौतुक करीत
अलगद चिमटीत पकडलेस त्याचे पंख
आणि झटकून पुसून टाकलीस बोटं
त्याचे रंग बोटांना चिकटताच
मन भरताच मुठीत हलकेच घेऊन
भिरकावलंस त्याला आकाशात
आणि पंखांची असहाय्य फ़ड्फ़ड करत
कोसळलं ते धरतीवर
एक कळकळीचा सुस्कार टाकून निघून गेलीस
माझ्या हृदयाचं घायळ फ़ुलपाखरु करुन. . .
ठेच. . .
जीवनाच्या वाटेकडे
डोळे लाउन चालत नाही
डोळे थिजतिल पण
वाट काही संपत नाही
पावलागणिक खळगे आहेत
आणि ठेच काही चुकत नाही
रक्ताळलेल्या पावलांची
तमा बाळगून चालत नाही
झालेल्या जखमांवर
काळाची खपली धरते
वरील सुक्या खपली खाली
जखम मात्र ओली असते
कालांतराने खपली मात्र जाते
पण व्रण काही जात नाही
एकदा ठेचाळलेल्या दगडावर
कोणी परत ठेच खात नाही. . .
प्रष्ण. . .
त्याच जुन्या क्षणांनी
पुन्हा एकदा गर्दी केलिय
त्या भेडसावणार्या प्रष्णांनी
पुन्हा एकदा वर्दी दिलीय
दिल्या घेतल्या सुखदु:खांची
कधी आकडेमोड केली नाही
पण तुझ्या वचनांची नोंद
कोरलेली हृदयाची ही वही
त्या वहीची पानं फाडताना
काळीज तीळ तीळ तुटतंय
सांग सखे एकदा तरी
माझं कुठे काय चुकतंय ?
नुसतं प्रेम उरलंय. . .
तुझं दबक्या पावलांनी येणं
आणि माझे डोळे मिटणं मला नित्याचं झालंय
तुझ्या ड्रेसचा रंग माहीत असूनही
खोटं बोलणं माझ्या सरावाचं झालंय
तुझ्या नखरेल घुश्श्या पुढे
माझं हृदय नेहमीच हरलंय
उगाच का लाखातून हृदयाने
तुलाच एकटीला वरलंय
सारं जग म्हणतय मला
’तुझ्या डोक्यात प्रेमाचं खूळ भरलंय’
नाही कळायचं त्यांना
सारं शहाणपण जाऊन
आता नुसतं प्रेम प्रेम उरलंय. . .
पारिजात. . .
अंगणातील पारिजातावर
छानसे घरटे चिमण्यांचे
त्या घरट्या खाली सांडते
रोज आभाळ चांदण्यांचे
वेचून त्या चांदण्या
फुले माळ केसात लांब तुझ्या
चांदणे पसरेल निशेवर
भिनेल रुधीरात गंध माझ्या
सांज रूप घेउन यावस
मग विझतील रवीकिरणे म्लान
सांजेच्या उंबरठ्यावर निशा
घेत असेल चांदण्यांचे स्नान
असेल हात तुझा हातात
सर्वदूर चांदण्यांचे आभाळ
होइल चांदणेही रुपेरी
पाहून रंग तुझा गव्हाळ
मग क्षण येइल तो
हळूवार सोडवून घेशील हात
मग कित्येक रात्री जागवणारी
हासत निरोप घेइल रात. . .
प्राक्तन. . .
मला सारथी पद स्वीकरायचं होतं
पण लगाम हाती आला नाही
तू रथारुढ हो म्हणाला
आणि स्वत: बेलगाम झाला
यशापयशाचे अश्व जोडले
आणि स्वप्नांचा लगाम दिला
वर्तमानाची धूळ उडवत
भविष्याचा प्रवास सुरु झाला
सगळ्याच वाटा खळग्यांच्या
वेगाने तुडवायच्या
भावनांच्या वेदना
हास्यात उडवायच्या
काळ एकावर एक आसूड ओढतोय
पण हूं नाही की चूं नाही
सुख दु:खाचा संघर्ष म्हणतोय
मी नाही किंवा तू नाही
रथ माझ्या जीवनाचा पण
मी कधीच नाही हाकला
प्राक्तनाचा सारथी माझ्यापुढे
कधीच नाही झुकला. . .
आवेग. . .
रात्र अशी बहरुन यावी
गंध चांदण्याला सुटावा
अन ओठांतील तुझ्या मकरंद
ओठांनी लुटावा
निशब्द व्हावे सारे
श्वासात श्वास घुलावेत
मदहोशी त्या स्पर्शाने
मग रोम रोम फ़ुलावेत
दाटून येता रात्र
हृदयी तुला धरावे
बेभान गारवा होताच
मिठीत तुझ्या शिरावे
ओघळतिल चांदण्या मुठीतून
मोत्यांची माळ तुटता
हा चंद्र मिठीत असावा
रंगीत पहाट फ़ुटता. . .
एक पहाट. . .
रात्रभर खेळ खेळून
एक दवबिंदू थकलं
मग गवताच्या पात्यावर
निमुटपणे झोपलं
कोंबड्याने बांग देताच
मोत्या सारखं हसलं
त्याला रविचं बाळ समजून
सारं रान हसलं
वार्याने शीळ घालताच
सारं रान हललं
ते ही येडं घाबरून
धरेच्या कुशीत शिरलं. . .
एकांगी. . .
अजुनही तू तशीच
जेव्हा पहील्यांदा तुला होतं पाहिलं
त्या पहिल्या वहिल्या क्षणात
हृदय तुझ्या चरणी होतं वाहिलं
अजुनही तू तशीच
डोळ्यांच्या कोनातून बघणारी
अजुनही तू तशीच
नजर चुकवत बोलणारी
अजुनही आठवतं तुझं
ओठ दाबून हसणं
अजुनही आठवतं तुझं
श्रुंगाराविना सजणं
तुझं अंगठ्याने जमीन उकरणं
माझ्या मनात खोलवर रुतलंय
त्या क्षणात पेरल्या बिजाचं
आज एक छानसं रोपटं बनलय
त्या सर्व आठवणींचा सुगंध
मनात दरवळत रहातो
त्या चित्रासम आठवणींना
मी तासन तास निहाळत रहातो
डोळे मिटून ऐकताना
एखादं रोमँटीक गाणं
मग दबक्या पावलाने तुझं
बंद पापण्यांमधे येणं
स्वप्न नाहीत ती माझी
त्या तुझ्या आठवणी आहेत
माझ्या एकांत जगण्याला
त्याच खत पाणी आहेत
मी ही जपून ठेवलय
माझं एकांगी चकोरपण
चंद्र पहाताना प्रत्येकवेळी
येते तुझीच आठवण
प्रेमाच्या गंधावर जगणारा मी
मला मकरंदाची आस नाही
तू माझी व्हावीस असा
मज क्षणभरही भास नाही
कधीच लांधल्या सीमा
मी परकेपणाच्या
माझ्याच मी जपल्या प्रतिमा
आपल्या आपुलेपणाच्या
माझी स्वप्नं, माझ्या आठवणी
तुला कधीच कळणार नाहीत
माझी पावलं तुझ्या दिशेने
कधीच वळणार नाहीत. . .
मीरा. . .
आज तिने केस धुतले अन
ओल्या केसांचा आंबाडा घातला
ती वेचायला येणार म्हणून
पारिजातकाने सडा सांडला
धुके उतरले मंद मंद
आसमंती गंध दरवळला
त्या कोमल म्लान स्पर्षाने
पारीजातही थोडा सळसळला
ती फ़ुलं जितकी कोमल
तितकच हृदयही तीचं कोमल
गुलबक्षीला स्पर्ष होताच
उठला फ़ुलपाखरांचा मोहोळ
तुळसही थोडी तिष्ठली
तीज फ़ुलझाडांचा वाटे हेवा
स्पर्ष पहिला प्राजक्तास
मज प्राजक्त का नाही केलेस देवा ?
आरक्त ओठ हळूवार
श्रीकृष्णाला आळवी
आर्त ती साद ऐकूनी
हळवी होई पालवी
चरणी तुझ्या विलीन होण्या
आळवी तुज ही मीरा
अरूणोदय होण्या समयी
कुठे रे गुंतलास श्रीधरा . . .
मंगळवार, २१ सप्टेंबर, २०१०
मराठीतूनच बोला सारे मराठी रक्षणासाठी...!!
तुमचे विचार फार सुंदर आहेत.
'मी मराठी' गर्जतो आम्ही, वाऱ्यावरती स्वार होऊनी
माय मराठीसाठी झटतो आम्ही , हातात कलम घेउनी .
तुमच्या दोन्ही कविता जोश आणणाऱ्या आहेत.
मराठी असे आमुची मायबोली ।
नसो आज ती राजभाषा नसे ॥नसो आज ऐश्वर्य या माउलीला ।
यशाची पुढे दिव्य आशा असे ॥
इंग्रजीच्या पेपरात होऊन जाते वर्ग सारा पास
पण मराठीचा पोरगा होतो मराठीत नापास...
प्रेम करतो तुझ्याशी म्हटले की पोरगी समजते शेंबडा
अन आय लव यु म्हटल्यावर मनात मारते उड्या...
माय झाली मॉम आणि बाप झाला आता ड्याड
रेव्ह पार्टीत नाचून श्यान पोर झाली मॅड...
भांडण करते बायको घरात बाबुला इंग्रजी शाळेत टाका
मराठी माणसापासून आहे खरा मराठी भाषेला धोका...
मराठी इसरत चालल शाळेतले शिक्षण
मराठी औक्सीजनवर अन चालू आहे इंग्रजीचे रक्षण...
ज्ञानोबा तुकोबाची अभंगवाणी, आठवा मराठीचा गोडवा
मराठी माणसाचे नवीन वर्ष म्हणजे असतो गुडी पाडवा...
सावध व्हा मित्रहो, जपा मायबोली मराठी
मराठीतूनच बोला सारे मराठी रक्षणासाठी...!!
प्रेम केल तर अस कधी तरी होणारच
प्रेम केल तर अस कधी तरी होणारच,
प्रेम केल तर अस कधी तरी होणारच,
तो किवा ती नको इतक्या जवळ जाउन खेटतिलच,
होतय तर होऊ दया की, एकदा तरी होउन जाऊ दे!दिवस valentine day चा दिवसा संधी साधणारच ना,
लाल लाल गुलाब घेउन propose प्रकरण गाजणारच,
हि नाही तर ती तरी कोणा वर chance तर नक्की मारणार,
होतय तर होऊ दया की, एकदा तरी होउन जाऊ दे!हसली तर फसली, आता तर नक्की पटली,
इतक्या वर थोडी थांबणार आहे तो किवा ती,
भेटा-भेटी फिरा-फेरी चिपका-चिपकी होउन रहाणार,
होतय तर होऊ दया की, एकदा तरी होउन जाऊ दे!पावसाचे दिवस म्हणजे आयत्या वर कोयता,
ओलाव्यात त्याच बरच काही फावल,
पावसाची भीती म्हणुन त्याला जाऊं मीठी,
अंधारी रात्रि आता काही खर नाही……
होतय ना मग होऊ दया की,एकदा तरी होउन जाऊ दे!Traffic Jam म्हणुन टैक्सी हि थांबली,
तो किवा ती थांबनारयातले नव्हते,
त्यांचा तरी काय टाइम पास….मग काय
केला एकमेकांवर जोर …होण्याला कोण थांबवेल ?
होतय तर होऊ दया की, एकदा तरी होउन जाऊ दे!निसर्गाची साथ प्रेमाची जात समुद्राची लाट,
किनारयावर कधी ना कधी आदलनारच,
ओबड दोबड़ दगडाना गुलगुलित पणा येणारच,
कोणी तरी बसल्याचे ठसे उमटनारच,
होतय ना मग होऊ दया की,एकदा तरी होउन जाऊ दे!संध्याकाळची वेळ होती,
एकमेकांला भेटायची ओढ़ होती,
बागेत काहीतरी गड़बड़ होती,
झाडांच्या आडोश्याला एक सवाली होती,
होती तर असू दया की,एकदा तरी होउन जाऊ दे!आमच्या तुमच्या पूर्वजानी आणखी वेगळ ते काय केल?
तुमच्या आणि माझ्या आयुष्यात एकदा तरी होणारच आहे,
होतय तर होऊ दया की, एकदा तरी होउन जाऊ दे!
बिन्धास्त मराठी
आहो आम्हीच ते वीर मराठी
म्हणतात आम्हाला बिन्धास्त मराठी..
गप्पा गोष्टी अन ग़ॉसिप इथे चालती,
मैत्रीच्या या बीजाला स्नेहपालवी अंकुरती..
कधी उडतात इथे खटके अन कधी वादविवाद होती,
सवांदाच्या या कळ्या मनामनातून उमलती..
येतात पाखरे इथे अशी गरूड झेप घेवूनी,
आपल्याच तालात इथे घिरट्या घेती...
कधी इथे जमतो वर्ग बालपणीच्या शाळेचा
मग गुंफला जातो एक एक मोती आठवणीचा..
कधी कधी पाय खेचतात वर जाणार्याचे,
अन म्हणातात इथे सर्वानांच सोबत घेवून जायचे...
इथली पोरं लाईन मारायचा चान्स अजिबात सोडत नाही,
जुळतात इथे नाती प्रेमाची तेव्हा ती कधीच मोडत नाही...
भेटतात सारे एकत्र येथे अन धमाल उडवतात
विसरून सारे वैर आपसातले एकीचा मेळा भरवतात..
माझे बाबा...............
माझे बाबा...............
दूरदेशी गेले बाबा
सगळ्यांना सोडून गेले
न माहित मला कुठे आहे माझे बाबा..........
भूतकाळाच्या आठवणीत मन माझे गुतले
माझे बाबाचे प्रेम हे फणसासारखे
वरून काट्याप्रमाणे हट्टी
तर आतून गोड रसाळ गरयाप्रमाणे त्याचे रसाळ प्रेम.......
स्वता ऊनाचे चटके घेत जगले
आणि आम्हाला झाडाची सावली झाले
जशी दिव्याची ज्योत दुसऱ्याना प्रकाश देते जळत राहते
तसे माझे बाबा आमच्यासाठी जळत राहिले
कधी कोणत्या गोष्टीची कमी पडू दिले नाही
जगत होते तेव्हा ही आणि दूर निघून गेले तेव्हा ही
घराच्या वास्तू आजही त्याची आठवण जगत आहे
कान्याकोपऱ्यात त्याची आठवण तशी आहे
त्याचे स्वप्नं आजही पूर्ण होतात
खरं प्रेम सुरू होतं लग्नानंतर !
"प्रेम म्हणजे ................
खरं प्रेम सुरू होतं लग्नानंतर !खरया प्रेमाची सुरूवातच तर नेमकी तेव्हां होते जेव्हां दोघं खरया अर्थाने जवळ येतात- मनाने, शरिराने! कायमचे..!!
खरं प्रेम म्हणजे दोघांनी प्रत्येक परिस्थितीला धैर्याने तोंड देणे.
खरं प्रेम म्हणजे दोघांचा एकमेकांवर विश्वास असणे.
खरं प्रेम म्हणजे दोघांची एकमेकांवर निष्ठा असणे.
खरं प्रेम म्हणजे दु:खात एकमेकांच्या सोबत असणे.
खरं प्रेम म्हणजे सुखात एकमेकांना आनंद देणे.
खरं प्रेम म्हणजे तडजोड करण्याची तयारी असणं.
खरं प्रेम म्हणजे एकमेकांच्या गुणांना जपणे.
खरं प्रेम म्हणजे दुखावलेली मने परत जोडणे.
खरं प्रेम म्हणजे भांडण करुन परत जवळ येणे.
खरं प्रेम म्हणजे एकही शब्द न उच्चारता भावना पोहोचणं.
खरं प्रेम म्हणजे डोळ्यात फक्त आनंदाश्रु असणं.
खरं प्रेम म्हणजे एकमेकानां सांभाळणे.
खरं प्रेम म्हणजे चुकत चुकत शहाणे होणे.
खरं प्रेम म्हणजे शेवटच्या श्वासापर्यंत सोबत असणे.
खरं प्रेम म्हणजे प्रेमबरोबर प्रमाणिक असणे.
खरं प्रेम म्हणजे … तू अणि मी, कायम जवळ असणे..!!
गुरुवार, १६ सप्टेंबर, २०१०
हे गाणं मी तुझ्याकडुन शीकलो... -मंगेश पाडगांवकर
हे गाणं मी तुझ्याकडुन शीकलो... -मंगेश पाडगांवकर हे गाणं मी तुझ्याकडुन शीकलो...
आपलं जे असतं;
|
नुसताच बसलो होतो मी
नुसताच बसलो होतो मी बराच वेळ हातात कागद-पेन घेऊन... सुचतच नव्हते काही मनाच्या आकाशात कधी पाऊस कधी ऊन... शेवटी कंटाळून बाजूला ठेवून दिले कागद-पेन आणि सरळ आठवायला घेतले तुला तुझ हसणं आठवलं तसे टपटपले दोन-चार शब्द कागदावर तुझ चिडणं आठवलं तश्या उमटून गेल्या दोन-चार ओळी मलाही मग आला उत्साह आठवत गेलो तुला खूप खूप... तसे तरंगत आले चुकार शब्द आणि बसले शहाण्यासारखे एकेका ओळीत गुपचूप... मग मी आठवल्या त्या कातरवेळा ती संकेतस्थळं आणि ती चांदरात... तसे लाजले शब्द थोडे आणि त्यांनी लपेटले स्वत:ला वृत्त, लयी आणि यमकांत... कागद भरुन गेला पार... छान कविता होत होती तयार... आता शेवटच राहिला होता फक्त बाकी सगळं जमलं होतं मस्त अन मला कुठुनसं आठवलं आपलं झालेलं भांडण तुझ्यासारखेच रुसून बसले मग शब्द परत थोडा मागे गेलो जुनं-जुनं आठवू लागलो हाताला लागले काही निसटणारे क्षण लिहिलंही मी कागदावर काहीबाही पण ते माझं मलाच पटलं नाही... जसं आपलं भांडण कधी कध्धीच मिटलं नाही... माझं मीच मग समजावलं मला कधी कधी असं होतं राहते एखादी कविता 'अपूर्ण'च जसं राहून गेलंय आपलं नातं जसं... राहून गेलंय आपलं नातं! |
रातोरात रडवणारी मैत्री
रातोरात रडवणारी मैत्री आसवाणी भीजवणारी हृदयात प्रेमाच नव घर करणारी मैत्री मैत्री आकाराने लहान पण अर्थाने मात्र महान असते रक्ताच्या नात्यापेक्षा मैत्रीची नाती बरी असतात कारण ती रक्ताच्या नात्याइतकीच खरी असतात मैत्रीत नसते वस्तुंची देवाण-घेवाण मैत्रीत असते भावनांची जान मैत्री नसावी सूर्यासारखी तापणारी मैत्री असावी सावलीप्रमाणे शांत करणारी कळतनकळत आपल्या सुख-दुखात सामवणार डोळ्यात अश्रू जागवणार जेव्हा कोणी भेटत तेव्हा जीवनाचे अर्थच बदलतात मैत्रीत घालवलेला प्रत्येक क्षण असतो अनमोल मैत्रीत असतो मनमनाचा समतोल मैत्रीत अशीच आसावी कधी न संपणारी |
रातोरात रडवणारी मैत्री
रातोरात रडवणारी मैत्री आसवाणी भीजवणारी हृदयात प्रेमाच नव घर करणारी मैत्री मैत्री आकाराने लहान पण अर्थाने मात्र महान असते रक्ताच्या नात्यापेक्षा मैत्रीची नाती बरी असतात कारण ती रक्ताच्या नात्याइतकीच खरी असतात मैत्रीत नसते वस्तुंची देवाण-घेवाण मैत्रीत असते भावनांची जान मैत्री नसावी सूर्यासारखी तापणारी मैत्री असावी सावलीप्रमाणे शांत करणारी कळतनकळत आपल्या सुख-दुखात सामवणार डोळ्यात अश्रू जागवणार जेव्हा कोणी भेटत तेव्हा जीवनाचे अर्थच बदलतात मैत्रीत घालवलेला प्रत्येक क्षण असतो अनमोल मैत्रीत असतो मनमनाचा समतोल मैत्रीत अशीच आसावी कधी न संपणारी |
तुला माहीत आहे का ......
| तुला माहीत आहे का ...... स्वप्नांच्या गावात तुझ्यासोबत फिरताना ..... प्रत्येक क्षण मिळावा असे वाटते ... पण स्वप्न आणि वास्तव यांच्यातले ..... अंतर नेहमी वाढत जाते ...... मी कधीही तुला विचारुन प्रेम केले नाही .... त्यामुळे तुझ्या होकराचा प्रश्नच येत नाही ..... हे सर्व कसे झाले हे मलाच कळालं नाही ...... आज आशा वाटेवर मी उभा आहे .. समोर काहीच दिसत नाही ... पण मागे फिरावे की नाही .. हे ही समजत नाही ..... पण या वाटेवर चालत राहण्याचा ... मी प्रयत्न करेन .... तुझ्या सोबत न रहता , तुझ्या मानत राहण्याचा प्रयत्न करेन .... मी फक्त तुझ्यावरच प्रेम केले आहे ..... यात आकर्षणाचा भाग नाही .. पण कर्ताव्याची जान आहे हे ही खर ... माझे जीवन तुला कधीच विसरणार नाही .... चल हे आयुष्य..तू तुझ्या मना प्रमाणे जग .. पण येणारा जन्म हा फक्त माझ्या साठी राखून ठेव ..... पण पुन्हा असे का वाटत की कोण जाणे .. दूसरा जन्मच नसेल तर कोण जाणे -- |
ती
| चेह~यावर रेशमी बटा रुळती का इतकी सुंदर दिसते ती? धवल गुलाबी साडि नेसति ति जणु गुलाबास पाकळ्यात लपेटति ती बोलायचा प्रयत्न जरी केला मी तरी सारखि बिझि का असते ती? कधि ड्रेस,कधि जिनटॉप वापरे ती पण साडित अति सुंदर दिसते ती किति गोड कविता लिहिते ती, त्यात दुखा:चे रंग का भरते ती? भेटलो नाही कधी तिला मी तरी ओळखिची का वाटते ती ? नाहि जरी दोन शब्द बोललो मी अनामीक ओढ का लावते ती? खुप गुढ वागणे आहे तिचे जरी... तरी मैत्रीण का आवडे मला ती? |
ज़रा अस्मान झुकले
| ज़रा अस्मान झुकले शुभ्र तारकांचे झेले क्षितिजाचे रंग रेखा संथ पाण्यात न्हालेले रान मुकाट झालेले पक्षी पंखात मिटले हळु चाहूल घेताना पाणी दाण्डात हासले ज़रा अस्मान झुकले स्वर मेंदित भिजले ... ज़रा अस्मान झुकले स्वर मेंदित भिजले उस मळयाच्या गर्दीत डोळे पाऊल चुकले अशी लाखकलि बोर अंगभर चंद्रकोर उस मळयाच्या गर्दीत थोड़े सांडले केशर ! - ना. धो. महानोर |
खंत माझ्या मनातली
खंत माझ्या मनातली, जाणतील जेव्हा तारे, विसरून दिशा दाही, भांबावतील हे वारे, खोली माझ्या मनाची, मापतील जेव्हा सागरे, कळेल त्यांना माझ्या मनाला, न अतृप्त हे किनारे, साम्राज्य माझ्या मनाचे, पाहील जेव्हा धरे, दिसेल तिला ही निद्रिस्त, सुख:दुखा:ची रुजणारी अंकुरे, नवलाई माझ्या मनाची, पांघरतील जेव्हा झाडे, भेटेल त्यांना हिरवळीत या, एक तरु वठलेले, अवखळ या माझ्या मनाची, खळ-खळ सुनतील जेव्हा झरे, स्फुरेल त्यांना ही वाहणारे, माझे माणुसकीचे गाणे मी अलिप्त या जगाशी तरी, विचारील चांदणे, घेतल्यास पदरात उल्का परी तू, का न झेललीस नक्षत्रे? यात्री मी जीवनाची, अन् असेच माझे भटक्यापरी भटकणे, सुख:दुखा:तुन, व्यथे-कथेतुन, माझे हे बरसणे, तरसणे…………… |
अजुन तीच मन काही.........वळलं नाही......!
| अजुन तीच मन काही.........वळलं नाही......! अजुन तिचं मन काही.........वळलं नाही......! काल तिच्या सोबत चालत होतो... चालता चालता बोलत होतो... बोलता बोलता रस्ता कधी संपला कळलं नाही... अजुन तीच मन काही.........वळलं नाही......! नविन बुटामुले पाय दुखत होता... चालता चालता हाडाला खुपत होता... तिच्या आनंदात पायाच दुःखण कळलं नाही... अजुन तिचं मन काही.........वळलं नाही......! काल खुप खुश होती.......म्हणाली मजा आली आज का तू थाम्बलास.......माझ्यासाठी.... का थाम्बलो...... तिला काय हे कळलं नाही...? अजुन तिचं मन काही.........वळलं नाही......! होटेलात गेलो.......खुप खल्ल उशीर झाला तिला......पण वेळ कसा गेला नाही कळलं का तिने इतका वेळ घालवला.......तिला काय हे कळलं नाही...? अजुन तिचं मन काही.........वळलं नाही......! मग असेच चालत राहिलो रस्त्यावर........ घर तिचे जवळ येउच नये असे वाटत राहिले..... बसस्टॉप येताच मी थाम्ब्लो तेंव्हा डोळ्यांत तिच्या मी......आनंदाचे क्षण पाहिले काही क्षण स्तब्ध झालो........आम्ही एकमेकांना टाटा.......बाय नाही म्हणालो कोणास ठाउक........का ते कळलं नाही...? अजुन तिचं मन काही.........वळलं नाही.. |
दहीहंडी
सायंकालची वेळ होती. रघुनाथ रस्त्याने घराकडे चालला होता. चालून चालून फार थकला होता तो. दोस्त व नातेवाईकांकडे फिरत होता सकाळपासून, आता रस्त्याने चालताना साफ निराशा त्याच्या चेहृयावर दिसत होती. कसल्यातरी काळजिने त्याचे मन ग्लबलून येत होते. पुढच्या चौकात जरा वेळ बसू असा विचार करून तो चौकाकडे वळला. चौकमध्ये कसलीतरी गडबड चालू होती, म्हणून पुढे आला. बरीच मुळे घोळक्या घोळक्याने उभा होती. समोरच एक मोठा बोर्ड लावलेला होता. त्यावर त्या भागातील नामांकित व प्रतिष्ठित मंडळींचे फोटो लावलेले होते. सर्वात वरच्या भागात मोठ्या अक्षरात लिहिलेले होते. ' पाच लाखांची भव्य दहीहंडी सोहळा'. हे वाचल्यावर रघुनाथ च्या डोळ्यासमोर काजवे चमकले. त्याने एका मुलाला विचारले की हे काय आहे, त्यावर त्या मुलाने उत्तर दिले की दहीहंडी उभरायचे काम चालू आहे. आम्हाला मदत करणार का असे विचारल्यावर रघुनाथ तयार झाला. एक दोन तासात दही हांडी उभा झाली. सहज म्हणून रघुनाथ ने वर पहिले तो काय, अबब दहीहंडी च्या भोवती शंभर, पाचशे व हजार रुपयांच्या नोटांच्या माळा लावलेल्या होत्या. कमीत कमी शंभर दोनशे तरी नोटा असतील. त्यातील एक जरी नॉट मिळाली तरी रघुनाथ ची चिंता मिटणार होती. मागून एकाने विचारले,"दहीहंडी छान बांधली नाही का!, कशी काय वाटली आमची दहीहंडी!" रघुनाथ ऊद्गारला," हे तर एकदम पैशाचा पाऊस पहिल्यासारख वाटत आहे." मनातल्या मनात त्याच्या मनात विचार सुरू झाला की यातली एकजरी नोट मिळाली तरी माझा आजचा प्रश्न सुटेल व घरी असलेली माझी दोन मुले जेवतील तरी. त्याच्या डोळ्यासमोर घर व त्याघरात दोन दिवसांपासून उपाशी असलेले त्याचे कुटुंब दिसले, मुलांचे हाल त्याला बघवत नव्हते. म्हणून सकाळ पासून सर्वानकडे पैसे मागत् फिरत होता पण कुणी मदत केली नाही. नोटांची झालर व डोळ्यात पाणी नाही राहीले असे मुलांचे डोळे हेच त्याला आल्टून पालटून दिसत होते. कसल्या तरी आजाराची साथ आली म्हणून त्याच्या मुकादम् ने काम बंद ठेवले होते. आठ दिवसांपासून तो असाच भटकत होता. दहीहंडी साठी मुलांनी रिंगन धरायला चालू केले. तसा रघुनाथ हडकूळा व चपल शरीर यष्टीचा होता. मागून कुणा कार्यकर्त्याने त्याला ढकलले व दहीहंडी वर चढण्यास मदत करण्यास सांगितले. कार्यकर्ते बर्यापैकी धुंद झालेले होते. अंगात त्रानही राहिलेले नव्हते पण मुलांचा चेहरा आठवून वरती चढण्याचा विचार करू लागला. त्याच्या मनात एखादी नोट हाती लागलीच तर घरचा प्रश्न सुटेल. दुसर्या थरावर उभा राहिलेला होता. त्यावर अजुन तीन थर उभा राहीले. पायाला काम करताना जखम झाली होती, पण पैशे नसल्याकारणाने तो दावाखान्यामध्ये सुधा गेलेला नव्हता. पाय तग धारिना. एका पायाचा आधार करून कसा बसा तोल सांभाळत वरचा भार अंगावर पेलून होता. दहीहंडी फुटली जल्लोष झाला. पैशाच्या माळा खाली आल्या. गोविंदा नि सगळे पैसे जमा केले. सत्कार, मानपान झाले. सगळेच जिकडे तिकडे रवाना झाले. रघुनाथ सगळे चाचपडून थकला, शेवटी फाटकी एक नॉट त्याच्या हाताला आली जीचा शून्या उपयोग होता. लंगडत लंगडत घरी निघाला. विचार मनात परत आला. घरी जाऊन काय सांगू त्या लहान जिवा ना. कृष्णा सारखी दोन बालके, ना दही ना खायला, काय देऊ त्या दोन जीवांना. काय देऊ त्या दोन जीवांना. |
शनिवार, ११ सप्टेंबर, २०१०
प्रेमात हरलेला मुलगा आणि त्याचे आई वडिल ........खूपच छान ( वेळ काढून वाचा )
याची सदस्यत्व घ्या:
पोस्ट (Atom)
