गझल .......

शुक्रवार, २२ जुलै, २०११

गझल .......

गझल .......

वितभर त्या ओळीची ओळख घेवून
मी (कविता)ओघळत निघाले ....
प्रवाही दिशेने आवेगाने वाहू लागले
येणाऱ्या प्रत्येक पोकळीत ...
माझे अस्तित्व मी
मी शोधू लागले होते ....

माझी ओळख शोधू लागले
जमिनीत दिसणाऱ्या....
प्रत्येक जखमेच्या गर्तेत .....
तर कधी आनंदाच्या विशाल
सागरातून पोहून आलेल्या ....
उल्कापातेच्या खाचखळग्यात ...
तरी कधी .....
क्रोधाच्या अग्नीतून आवेशाने
आलेल्या धरणी कंपांच्या खड्ड्यात

अखेरीस त्या ओळीचा ....
काही पुसटसा अर्थ घेवून येणाऱ्या
शब्दाशी तिचा परिचय झाला ....
रदीफ काफिया असे काहीसे
पुटपुटत.....ती पुन्हा चालू लागली .....
घाटातल येणार प्रत्येक वळण
वळसा घालून ....
मृत्यूला झुंज देत होत ...
पण तितकंच जगण्याला स्वीकारत होत
पण ती ओळ फक्त बडबडत राहिली ....
रदीफ काफिया .......

प्रत्येक वळणावर ओळखीची नजर
होती फक्त त्या मृत्यूची ....
नाही नाही ...रदीफ काफिया ....
पण त्याच्या प्रत्येक ओळखीवर
मी विजयाचा पताका रोवला होता ....
तो विजय ....
माझ्या भावनेनी खुडलेल्या अश्रुफुलांचा
आणि दगडाची देवमूर्ती झालेल्या शब्दांचा ....
विवश होवून कोसळणाऱ्या माझ्या
भावनांचा .....आणि
वीज होवून कडाडून उठणाऱ्या
मौनस्थ शब्दांचा ......
माझ्या सुखाचा आणि दुखाचा ...
कागदाच्या पानावर दोन रेघोट्या
ओढणारया माझ्या दुबळ्या मनाचा
तो विजय जयजयकार करीत होता
"शेर बराए शेर "

मृत्यूने अजूनही प्रत्येक वळणावर
तितकाच मजबूत तळ ठोकला होता ....
तो मृत्यू त्या प्रत्येक शब्दात ...
साचला होता .....रदीफ काफिया ....
असे कितीतरी काफिया आणि
रदीफ त्या पुढ्यात मांडले होते ...
पण सारेच काफिये माझे न्हवते ...
अखेरीस ते उरलेले काफिये
निरर्थक झाले ....

दैवाने माझ्या वाट्याला
पाठवलेली सारी वळण संपली होती .....
प्रत्येक वळणाशी ....दुसऱ्या वळणाला
विसंगती दाखवेल अशी वळणे
सरून गेली .....माझी गझल
बहुदा पूर्ण झाली असावी
आणि घाटाचा रस्ता उतारू दिशेने
चालू लागला .....

आता तो सरळ सरळ चालणारा
मार्ग देखील माझी ओळख विचारू लागला
मक्त्यावर लिहिण्यासाठी नाव पुसू लागला
पण मी किती निरुत्तर होते ??
अस्तित्वाच्या शोधात काढलेला
माझा प्रवास किती निष्प्रभ होता ...
मी कोण ?

मृत्यू नावाच्या रदीफ काफिया वर
विजय मिळवणारी विजयी ...कि
शब्दांना छंद बद्धत करणारी
त्यांची शिकारी ....कि
माझी सोबती मानणाऱ्या
भावनेची सखी ....कि
कागदावर दोन थेंब
ओघळणाऱ्या शाईतील अश्रू ....कि
लेखणीच्या अग्रभागी असलेला
एक जिव्हाळा .....कि

नुसताच मूर्तिमंत दगड ....
देवत्वाचे अस्तित्व दगडात
चाचपणारी .....कि ....
मक्तयाने जोखमीने वर्षाषुनवर्षे
सांभाळाव अस एक नाव
एक फक्त ....नाम ......
स्वताच गंध रूप नसलेलं
अस्तित्व नसलेलं.... नाम....
कोण मी ?

मक्त्याने तर ते निर्जीव नाम
आता धारणही केले होते .....
पण माझी गझल .....शीर्षक ...मागत होती ...
स्वतःच अस्तित्व सिद्ध करण्याकरिता
मार्गक्रमण करणाऱ्या गझलेला
शीर्षकच न्हवत ....
मागे टाकलेल्या मिणमिणत्या प्रकाशाला
आणि पुढ्यात आलेल्या अंधाराला
उचलून धरणारे मन
विचारात गुरफटून गेले
माझ्या गझलेचा शीर्षक काय
गझल हसून खिदळली आणि बोलली
"आयुष्य ..........."

......कविता