ओळख

दु:ख माझे मजपासुनी मला न आले लपवता
अनोळखी आरशात मी डोकवुनी पाहता

ओळखीची मी अनोळखी जाहलेली
अनोळखी आरशात ओळख पटलेली

प्रज्ञ आसवे कधीची डोळ्यात दाटलेली
तृषित वाळवंटातील जशी नदी आटलेली

धगधगती ,धुमसती ही आयुष्याची किनार
वणव्यासम वा-यासवे करीतसे प्रवास स्वैर

बेचिराख सरणांचे हे वाण
म्हणती मला तूझ्या अस्तित्वाचे हे ठिकाण

उमटली अद्वैत हास्याची एक लकेर
जसे उगवते इंद्रधनु क्षितिजावर