ओळख

आगीत जळाली सगळी मुळं
वाटलं
शेवट झाला

झाडावर लटकलेल्या परिपक्व फळाकडे
दुर्लक्ष होतं
आनंदात होते सारे
फळाची उर्मी जागृत झाली
जमिनीत समाधिस्त झालं
मानेला अंकुर फुटला
आगीच्या फुफाट्यासारखा वाढला
नजरा वळल्या जाळणा-यांच्या
लागलेल्या कळ्या तोडण्यासाठी
हात पूढे केले
शुभ्र फुले ओरबाडण्यासाठी
जळाले सारे हात
तेव्हा कळाली
आगीच्या मुळांच्या फुलांची ओळख.