उल्कापाती दृष्टांत

जगूनी थकलो आता
घे पदरात मला
सार्‍यानीच आव्हेरले,
माझ्या अंतरीचे पीळ
माय जाणवतील तुला !

खूप केली भटकंती
गात्र थकले गे माये
राहिली ना सावली,
तुझ्या कष्टाचे दूध
माझ्या शरीरी गे प्रवाहे !

किती मी लढणार
सतत दिसती पराभव
उरला ना ठाव,
नजरवारातुनी सावरण्या
नयनाकडा मस्तकी लाव !

कुणी न उरले
आता मज आधारास
एकटेपण झोंबते,
उल्कापाताच्या द्रुष्टान्तातुनी
बळ दे ग माझ्या भासास !

वार्‍यावरी उधळलेले
पिसासम हे जीवन
पोरकेपण उरलेले,
मातीत गाडलेले
एकदातरी उघड तव नयन !

मी अनाथ एकाकी
घे मला पदरात
धिक्कारती सारे,
आता तरी गे माये
मजसी घे पुनश्च उदरात !