कल्पना

धकाधकीच्या जीवनात..आपल हसू विसरलेल्या..माणसांसाठी..
एका छोट्या मुलाची कल्पना…
मला नेहमी वाटत..
दारात येणारी प्रत्येक गाडी,
माझ्या घरासमोर थांबावी..
त्यातून उतरलेल्या माणसांनी..
घरातली प्रत्येक खोली गजबजून जावी..
का?..कारण…
माझ्या घरातली मानस
त्यांच्या स्वागतासाठी,
स्वतःला विसरून,
आयुष्यभर हसतील..
स्वतःमध्ये हरवलेल्या…
स्वार्थी मी पणाला विसरतील..,
खोट खोट का होईना,
पण त्यांच्याशी समरस होतील..
आणि मग एकही दिवस..
माझ्या घरात अश्रुना जागा असणार नाही..
कारण..माझ घर त्या खोट्या का होईना,
पण हसण्यान भरून जाईल..