सांत्वना

तु कळी, तुझे हे फ़ुलायचे गं दिवस
रडु नको मैत्रिणी सोडू नको गं आस

ते व्याकुळ डोळे थरथरणारे ओठ
ही कुणा कलीची तुला लागली दृष्ट
असतात जगी या काटे जागो जागी
प्रत्येकच जागी भेटतेच कुणि दुष्ट
पण फ़ुलेही असतील
पण फ़ुलेही असतील पुढचा कर तू प्रवास
रडु नको मैत्रिणी सोडू नको गं आस

आभाळ असे भरलेले दाटुन ओले
विज कडाडल्याविण बरसण्यास झालेले
वारा नाही, ना कसली चाहुल साथ
दिसतच नाही ना पुढली काही वाट
होईल मोकळे
होईल मोकळे, येईल ऊन भरास
रडु नको मैत्रिणी सोडू नको गं आस

पाठीवर माझा हात तुझ्या गं आहे
आपुली संगती जन्मभराची आहे
तू व्याकुळ होता पाझर माझा होई
तु तडफ़डताना मन हे गदगद होई
नसणार एकटी
नसणार एकटी कधी तू धर विश्वास
रडु नको मैत्रिणी सोडू नको गं आस

तु कळी, तुझे हे फ़ुलायचे गं दिवस
रडु नको मैत्रिणी सोडू नको गं आस

I'm reading: सांत्वना