ती आली तोच पाऊस घेउन
तिचे ते काळेभोर डोळे..ओळखीचे
पण अनोळखी थेंब गाळणारे
थेंब सुद्धा लोचट...तीला चिकटत ओघळणारे
आपलं अस्तीत्व जपत, पावसाला टाळत कोसळणारे
जमीनीवर पडून पुन्हा उसळणारे
नेहमी उत्कट-बित्कट वागणारा मी,
आज असा दगडा सारखा स्तब्ध
ती जर बोलली असती तर हेच बोलली असती..
पण मलाही ते समजत होतं
मी तिच्या पायाच्या अंगठ्याकडे पहात उभा..
जमीनीत रूतलेले तिचे अंगठे..
बहुदा तिच्या वेदनांचा शेवट तिथे होत असावा
पडलेल्या थेंबांशी हितगुज करत ते ही तसेच निश्चल..
त्यानंतर पाऊस कोसळला, चमचमला, हळहळला
आता उद्या नाही असा बरसला
मी तसाच उभा होतो
पावसाचा हल्ला झेलत
ती गेली निघून
तिच्या पाउलखुणा सोडून
त्यानंतर मी कितीतरी वेळ...
तिच्या पाऊलखुणांवरचा पाऊस टीपून घेत होतो..
अधाश्यासारखा...
0 टिप्पणी(ण्या):
टिप्पणी पोस्ट करा