पावसाच्या धुंद सरी,
सुगंध मातीचा दरवळलेला
साथ होती फक्त तुझीच,
सोबत निसर्ग हिरवळलेला.
तो पाऊसही गेला नि सहवासही,
हा पावसाळा एकांताचा होता.
निसर्ग तसाच नटलेला पण,
सोबतीला फक्त स्पर्श तुझ्या शब्दांचा.
ते शब्द तुझ्या वचनातले,
पावसात होते पुसून निघाले.
नशिबाबरोबर तुही पाठ फिरवलीस,
वचन फक्त मीच निभावले.
आता हा एकांत माझा,
साद तुला देत आहे.
उन्मत्तलेला हा वाराही,
स्पर्शून तुला येत आहे.
तो स्पर्श तुझ्या शब्दांचा,
डोळ्यांत आजही दाटून येतो.
चेहर्यावर ओघळणारा पाऊसच
फक्त, अश्रू माझे वाटून घेतो. ......
शुक्रवार, २९ मे, २००९
पावसाच्या धुंद सरी,
याची सदस्यत्व घ्या:
टिप्पणी पोस्ट करा (Atom)
0 टिप्पणी(ण्या):
टिप्पणी पोस्ट करा