देहदानाचा धंदा

सोयर-सुतक मला न कसले
न सापडते गर्तेत भावनांच्या
देहाची गरज केवळ जाणते
धंद्यात मी देहदानाच्या

भर बाजारी दुकान थाटते
बोली लावते कवड्यांच्या
संभोग-वेदीवर हवनासाठी
समिधा विकते यौवनाच्या

नववधुसारखी लाजते
शृंगारात मी विकतच्या
जाणतेपणी हरखते
सौभाग्यात मी प्रहरभराच्या

खंत नाही खेदही कसले
शोधात क्षणभर सुखाच्या
चार पायर्‍या जास्त चढले
तुलनेत मी द्रौपदीच्या

पंगतीवर पंगती उठविते
आसुसणार्‍या भुकेल्या शरीरांच्या
देहदानाचे पुण्य माझे
खजिन्यालाही लाजवील कुबेराच्या.