समुद्राकाठच्या कविता

शनिवार, १८ जुलै, २००९

समुद्राकाठच्या कविता

(१)
हा समुद्र...
हजार लाटांनी समजावतो आहे या तटाला
तरीही त्याचे ?जमिनपण?
प्रत्येक लाटेला ओसरवताना
रंगीतच होते आहे अधिकाधिक......!

(२)
बदलते,मावळते रंग
गोंदवून घेण्याचा
मनस्वी छंद या वाळूला
खूप जुना !

(३)
त्या मावळत्या तांबड्या टिकलीला
हे कपाळ रोजचेच...
युगानुयुगांचे अभंग पातिव्रत्य !

(४)
दूरवर विरघळते आहे
आणखी एक संध्याकाळ
समुद्राच्या पाण्यात...
...तू कुठे आहेस, प्रिय ?
बघ, हे जीवघेणे विरघळणे ......

(५)
खूप वरचे स्वर लागताहेत आज
अचूक आणि भिजलेले...
त्यात हा समुद्राचा अखंड खर्ज...
असेच गाणे येईल ?

(६)
जायची वेळ ! वारा सुटलाय...
माझी परतती पावलंही
त्रयस्थपणे पुसतो आहे हा समुद्र !
दुसर्याला रडवणारी
कसली ही स्थितप्रद्न्यता......प्रिय ?

(७)
मी नसेन
तेव्हाचा समुद्र पाहायचा आहे......

(८)
मी नसताना
खडकांच्या गळ्यात हात टाकून
उदास ह्सत असेल हा...
...असेल ना, प्रिय ?.......

(९)
येतो...सार्यांनो...येतो...

(१०)
...हुरहुर...
...लाटेगणिक...
...लाटाभर...

---------------------------------------------- संदीप .