मदिरेप्रमाणे चढत जाते रात्र
अन् रातकिडयाची किर्रकिर्र
हळुहळू निवू लगतात गावं
विझवली जातात कंदिलं
अशाचवेळी रंगु लागते मैफ़ल
कोठ्यावर दूर कोठेतरी
कुणीतरी गात असते आर्त स्वरात
जाणवते त्या स्वरात एक मादकता
पण का कोण जाणे तितकीच करूणता
घुंगराच्या नादासोबत विरत जाते रात्र
चढु लागतो उषेचा कैफ़ पुर्व क्षितीजावर
हळुहळू येते शेवटाकडे मैफ़ल
अन् नकळत ओघळतात दोन अश्रु गालावर
हि आसवे त्या संपलेल्या मैफ़लिला
श्रद्धांजली म्हणुन की
कधीकाळी पहीलेल्या अमूर्त स्वप्नांना
अर्घ्य म्हणुन?
काहीही असले तरी
रोजच होत राहतात मैफ़ली
अन् रोजच ओघळतात दोन मूक अश्रु.
शनिवार, ६ जून, २००९
अर्घ्य??
९:१९:०० PM
|
·÷±‡±Sumit±‡±÷·
लेबल: कविता , मराठी , मराठी कविता , Marathi Kavita , Marathi poem
लेबल: कविता , मराठी , मराठी कविता , Marathi Kavita , Marathi poem
याची सदस्यत्व घ्या:
टिप्पणी पोस्ट करा (Atom)
आता लिहा मराठीत
सुचना
ह्या कविता विविध माध्यमातून घेतल्या आहेत .
जर या मधील कोणाची कविता असेल तर आपले पूर्ण नाव टिप्पणी मध्ये सोडावे .
ह्या कविता विविध माध्यमातून घेतल्या आहेत .
जर या मधील कोणाची कविता असेल तर आपले पूर्ण नाव टिप्पणी मध्ये सोडावे .




0 टिप्पणी(ण्या):
टिप्पणी पोस्ट करा