दुःख जे दाटले उरी, थडगे त्यावरी बांधियले
आणित हासू ओठांवरी, माझेच प्रेत मी मिरवीले
उघडनारे मनात सारे, दरवाजे बंद केले
चिरडुन टाकीत भावनांना, ताजमहाल मी उभारले
लपवीत लक्तरे मनाची, तलम रेशीम पांघरले
थिजवून टाकीत ह्र्दय हळवे, नेत्रास बांध घातले
दाखवीत आमिष सुखाचे, मनास मी समजावले
भूतकाळास विसरन्याचे, चोरुन आश्वासन घेतले
क्रुरतेने घाबरून माझ्या, मन वेडे हे गारठले
भडभडनाऱ्या चितेवरती मग, त्यास शेकुन आणले.
शनिवार, ६ जून, २००९
प्रेत
९:४९:०० PM
|
·÷±‡±Sumit±‡±÷·
लेबल: कविता , मराठी , मराठी कविता , Marathi Kavita , Marathi poem
लेबल: कविता , मराठी , मराठी कविता , Marathi Kavita , Marathi poem
याची सदस्यत्व घ्या:
टिप्पणी पोस्ट करा (Atom)
आता लिहा मराठीत
सुचना
ह्या कविता विविध माध्यमातून घेतल्या आहेत .
जर या मधील कोणाची कविता असेल तर आपले पूर्ण नाव टिप्पणी मध्ये सोडावे .
ह्या कविता विविध माध्यमातून घेतल्या आहेत .
जर या मधील कोणाची कविता असेल तर आपले पूर्ण नाव टिप्पणी मध्ये सोडावे .




0 टिप्पणी(ण्या):
टिप्पणी पोस्ट करा