दुःख हे

दुःख हे

एकटे माझ्यासवे चालणारे दुःख हे
लाख मी दमलो जरी, धावणारे दुःख हे

पायही थकले पुरे, का श्वास आत कोंडला ?
मॄत्युही रेंगाळतो अन हासणारे दुःख हे

तारकांचा भास नुसता, सुर्य गगनी तळपतो
मग नभाला ग्रहण होऊन, व्यापणारे दुःख हे

अंतही आला असा की जाळणारे ना कुणी
मग स्वतः बनुनी मशाली, जाळणारे दुःख हे

लाल आहे रक्त तरीही, पांढऱ्या पेशी कश्या ?
ताप होऊनी तनावर, बोचणारे दुःख हे

केसही गळतोच आहे, रंग मी भरतोच आहे
वॄद्ध या देहास तरीही, भोगणारे दुःख हे

जन्म, मॄत्यु आणि अश्रु देवही ना वगळला
नियम धाब्यावर उचलुनी, टांगणारे दुःख हे

गालगागा गालगा, "संतोष" हे ना जाणतो
उमटते जे आतुनी, ते मांडणारे दुःख हे

I'm reading: दुःख हे