चिंब चातक

रखरखीत ऊन
पेटलेलं आभालं
तापलेली जमीन
व्यापलेली तहान
व्याकूळ डोळे
रेटणारं पाऊल
अवघड वाट
मनातलं काहूर
शेवटी आभाळालाही भरुन आलं
मुक्तपणे बरसलं
माझं मन जणू काही त्याच्यासाठीच तरसलं
गैरसमजच हा त्याचा
म्हणूनच कोसळला पाऊस
चातक समजला मला
आणि पुरवली माझी हौस
पण चिंब होउनही
तुझ्याविना मी व्याकूळच
एक चिंब चातक!