आई,

किती लहान होतो आम्ही

वडिलांचा आधार निखळला

हसत्या खेळत्या परिवारावर

दु:खाचा डोंगर कोसळला

तेव्हां पासून तू आमच्यासाठी

दोन-दोन भुमिका निभावतेस

वडिलांची कमतरता जाणवते

पण तू किती मायेने संभाळतेस

वडीलांची धाक काळाने हिरावली

तरी नाही आम्हा वाया जाऊ दिलंस

स्व:ताची झीज करून तू

आमचं भविष्य उज्वलं होऊ दिलसं

आई, पुष्कळदा वाटतं तुझ्यावर

नुसतं भरभरून लिहीत रहावं

येणाऱ्या पिढयांनी मग तेव्हां

तुझ्या महानतेचा आभाळ पहावं