सरकले रे आभाळ
माझ्यातल्या अस्तित्वाचे
तृप्त, विक्षीप्त मनाचे
सामोरी आले ते
चंद नाद, रंग, गंध,
सळसळणारे गुज मंद
कधी शात, कधी भयाण
सय ती मुक्त भणाण
आता तु भरुन आल्यावर
किंचीत भीती दाटते?
हरण्याची, स्वत: हरवण्याची
माझ्यासवे तुझ्यातही कुणी
कशाला आणि का रंगावे ?
रे अंधारा मी रंगलो….
तुझ्यात की माझ्यातच?
सोमवार, २५ मे, २००९
सरकले रे आभाळ
६:२२:०० PM
|
·÷±‡±Sumit±‡±÷·
लेबल: अंधार , आभाळ , कविता , मराठी कविता , Marathi Kavita , Marathi poem
लेबल: अंधार , आभाळ , कविता , मराठी कविता , Marathi Kavita , Marathi poem
याची सदस्यत्व घ्या:
टिप्पणी पोस्ट करा (Atom)
आता लिहा मराठीत
सुचना
ह्या कविता विविध माध्यमातून घेतल्या आहेत .
जर या मधील कोणाची कविता असेल तर आपले पूर्ण नाव टिप्पणी मध्ये सोडावे .
ह्या कविता विविध माध्यमातून घेतल्या आहेत .
जर या मधील कोणाची कविता असेल तर आपले पूर्ण नाव टिप्पणी मध्ये सोडावे .




0 टिप्पणी(ण्या):
टिप्पणी पोस्ट करा